ออกมาแต่เมื่อหยิบมาดู เขาก็ถึงกับหน้าแดงก ่า“หลี่โหรวเอ๋อร์ไปเอาผ้าเน่า ๆ นี่มาจากไหนกัน กลิ่นของมันจะฆ่าข้าได้อยู่แล้ว…”โจวเหล่าปารู้สึกคุ้นกับกลิ่นนี้ ขณะเดียวกันก็ก้มลงมองเท้าข้างที่ไม่ได้ใส่ถุงเท้าของตัวเอง“เหมือนจะเป็นถุงเท้าของข้า”
“อ้วก…” จางชิงอดอ้วกไม่ได้“แค่ก ๆ ๆ …โจวเหล่าปา ถุงเท้าเจ้านี่มันมีพิษร้ายแรงจริง ๆ …”จางชิงไอค่อกแค่ก พร้อมกับระบายความอัดอั้นออกมาการถูกเปิดโปงเรื่องถุงเท้าของตัวเองต่อหน้าเฮ่อจือหร่าน ท าให้โจวเหล่าปารู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุดโชคดีที่ตอนนี้ทุกคนไม่ได้สนใจเขาแต่เมื่อเห็นใบหน้าเล็กที่แดงก ่าของเซี่ยหลิน เฮ่อจือหร่านก็แยกไม่ออกว่าเขาหายใจไม่ออก หรือเพราะถุงเท้านั้นกันแน่ทว่าไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เด็กคนนี้ต้องรู้สึกแย่มากแน่นอนอีกทั้งที่ล าคอของเด็กชายยังมีบาดแผลที่โดนหินแหลมบาด แม้ดูไม่ร้ายแรงมากนัก แต่ก็ควรได้รับการรักษาโดยเร็วนางรีบแก้มัดเชือกที่มือและเท้าของเด็กชายออก แล้วหยิบถุงน ้าออกมาป้อนให้เขาเล็กน้อย“ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย พวกเราพบตัวเด็กแล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ!”นางไม่สามารถหยิบอุปกรณ์ทางการแพทย์จากพื้นที่มิติของออกมารักษาบาดแผลให้เซี่ยหลินต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ได้อีกอย่าง พวกเขาสัญญากับเผิงวั่งไว้ว่า ไม่ว่าจะพบคนหรือไม่ก็ตาม ก่อนฟ้าสางก็ต้องรีบกลับไป
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฮ่อจือหรานจึงไม่รอช้า นางอุ้มเซี่ยหลินขึ้นแล้วเดินกลับไปทันที่ทั้
