งโม่จิ่วเยี่ยและโจวเหล่าปาต่างก็วิ่งตามไป โดยหวังว่าจะได้อุ้มเซี่ยหลินแทนนางทว่าโจวเหล่าปากลับช้ากว่าโม่จิ่วเยี่ยไปเพียงก้าวเดียว เซี่ยหลินก็ถูกโม่จิ่วเยี่ยอุ้มไปเสียแล้วจากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย เดินเคียงข้างกับเฮ่อจือหร่านต่อไปเมื่อเห็นภาพคู่รักหนุ่มสาวเบื้องหน้าเดินเคียงคู่กันอย่างมีความสุข โจวเหล่าปาจึงจงใจชะลอฝีเท้าลง ไม่ให้เข้าไปรบกวนพวกเขาเพียงแต่ความรู้สึกสูญเสียที่อธิบายไม่ได้ในใจนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ส่วนด้านหลังยังเหลือเจ้าหน้าที่สองนายคอยจัดการศพของหลี่โหรวเอ๋อร์ ส่วนคนที่เหลือล้วนรีบกลับจุดพักทั้งหมดระหว่างทางเฮ่อจือหรานเอาแต่คิดว่า หญิงใจร้ายอย่างหลี่โหรวเอ๋อร์ตายไปเช่นนี้ช่างน่าง่ายดายนัก
แต่ก็เอาเถอะ อย่างไรนางก็เป็นคนหาเรื่องใส่ตัวอยู่แล้ว คิดเสียว่าช่วยเจ้าของร่างเดิมแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แล้วกันไม่นาน คนทั้งหมดก็กลับถึงจุดพักพอเห็นโม่จิ่วเยี่ยอุ้มเซี่ยหลินกลับมา คนตระกูลเซี่ยก็กรูเข้ามาหาเมื่อเห็นคนในครอบครัว เซี่ยหลินก็ร้องไห้น ้าตาคลอเบ้า ยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาหามารดาเพื่อโอบกอดทันที่สะใภ้ลู่ร้องไห้พลางก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือไปรับตัวเซี่ยหลินมานางก าลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น กลับหันไปเห็นรอยแผลที่คอของบุตรชายพอดี“หลินเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้น บอกแม่มาสิว่าผู้ใดท ากับเจ้าแบบนี้ ฮือ ๆๆ ลูกแม่”เสียงร้องไห้ตกใจของสะใภ้ลู่ ท าให้ทุกคนในตระกูลเซี่ยพา
