กันวิ่งมาดูอาการของเซี่ยหลินเฮ่อจือหร่านฝ่าวงล้อมคนเข้าไป “ทุกคนใจเย็น ๆ ก่อน ข้ามีสมุนไพรอยู่บ้าง พาเด็กมาให้ข้าเถอะ ข้าจะช่วยท าแผลให้เอง”ได้ยินดังนั้น สะใภ้ลู่ก็ไม่รอช้า รีบคว้าแขนของเฮ่อจือหร่าน และอุ้มบุตรชายเดินตามไปทันที่“สะใภ้เฮ่อ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะน าอุปกรณ์ท าแผลจากพื้นที่มิติออกมาช่วยรักษาเขา จะปล่อยให้คนนอกเห็นได้อย่างไรนางกล่าวด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน “ในกระโจมค่อนข้างคับแคบพวกเราสามคนเข้าไปคงจะอึดอัด อีกอย่างบาดแผลภายนอกเช่นนี้ใช้เวลาไม่นาน ข้ารักษาแผลให้เขาเสร็จแล้ว จะรีบพาเซี่ยหลินมาคืนให้ท่าน”เมื่อได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดเช่นนั้น สะใภ้ลู่จึงรู้สึกว่าค าพูดนี้มีเหตุผลนางจึงค่อย ๆ ส่งตัวเซี่ยหลินให้หญิงสาว“เช่นนั้นก็ล าบากเจ้าแล้ว”“ไม่ล าบากหรอก” เฮ่อจือหร่านพาเซี่ยหลินกลับไปที่กระโจมของตนเซี่ยหลินเป็นเด็กที่ว่าง่ายและรู้ความ ถึงแม้จะถูกหลี่โหรวเอ๋อร์ท าให้ตกใจไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้ร้องไห้งอแงต่อหน้าครอบครัว และเขาก็รู้ว่าอะสะใภ้เฮ่อต้องการรักษาแผลให้เขา ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา กลับกัดฟันอดทนเอาไว้เฮ่อจือหร่านหันหลังให้เซี่ยหลินขณะรักษาบาดแผลอย่างรวดเร็วไม่นานนักนางก็ท าแผลและพันผ้าเสร็จ
เมื่อนางพาเซี่ยหลินออกมาจากกระโจม จางชิงก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังหลี่เหลียงซึ่งได้ยินว่าหลี่โหรวเอ๋อร์เป็นคนลักพาตัวเซี่ยหลินไ
