วันนี้พวกเจ้าหน้าที่ใจดีเป็นพิเศษ แจกจ่ายหมั่นโถวหยาบให้คนละชิ้นมือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของหลี่โหรวเอ๋อร์ก าแน่น จนไม่รู้ด้วยซ ้าว่าปลายเล็บคมจิกเข้าเนื้อตนเองอนุจูเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ ของบุตรสาวได้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่พวกนางถูกคนสกุลโม่รุมท าร้าย จนตอนนี้อนุจูก็ยังรู้สึกหลาดกลัวอยู่นางรีบเตือนหลี่โหรวเอ๋อร์เสียงเบา “โหรวเอ๋อร์ พวกเราไม่ใช่คู่มือของผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้น ต่อไปนี้เจ้าก็อย่าไปหาเรื่องพวกนางเลย”หลี่โหรวเอ๋อร์จ้องมองอนุจูอย่างเคียดแค้นส าหรับมารดาที่ทั้งชีวิตเอาแต่ก้มหัวให้ผู้อื่นเช่นนี้ นางไม่อยากจะพูดคุยอะไรด้วยทั้งนั้นนางหันหน้าหนีแล้วหลับตาลง แสร้งท าเป็นพักผ่อน แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของโม่จิ่วเยี่ยที่นั่งยอง ๆ ช่วยเฮ่อจือหรานก่อไฟนางเฝ้าดูจากที่ไกล ๆ แม้ทั้งสองคนจะไม่ได้พูดคุยกัน แต่ภาพของสามีภรรยาที่ช่วยเหลือกันเช่นนั้น มันกลับท าให้นางรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
ตั้งแต่โม่จิ่วเยี่ยช่วยหยุดม้าที่ตื่นตกใจให้นางในครั้งนั้น นับตั้งแต่แรกพบกัน นางก็ถูกกลิ่นอายที่แตกต่างจากบุรุษทั่วไปของเขาดึงดูดเข้าแน่นอนว่าสิ่งที่ดึงดูดนาง ยังมีฐานะท่านแม่ทัพของโม่จิ่วเยี่ยอีกด้วยความคิดที่อยากแต่งงานกับโม่จิ่วเยี่ยยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ตามกาลเวลาจนกระทั่ง เมื่อรู้ว่าเฮ่อจือหรานได้แต่งงานกับโม่จิ่วเยี่ย นางก็แทบอยากจะท าลายความสัมพันธ์ของพวกเขาด้วยมือของตัวเองตอนนี้
