โม่จิ่วเยี่ยไม่ใช่ท่านแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดของแคว้นต้าซุ่นแล้ว ความคิดของนางบอกว่า ต่อให้ชายคนนั้นจะหน้าตาหล่อเหลาเพียงใด ก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับนางหลังใช้ชีวิตที่ต้องเร่ร่อนมาหลายวัน ยิ่งท าให้หลี่โหรวเอ๋อร์กลัววันเวลาที่แสนล าบากเช่นนี้ทางเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ตรงหน้าได้ก็คือ การออกไปจากที่นี่…………
คนสกุลโม่ทานอาหารกันจนอิ่มหน าส าราญ ก่อนฟ้าจะมืดสนิทเฮ่อจือหรานก็พาทุกคนช่วยกันหมักปลาที่เหลือทั้งหมด จัดการมัดด้วยเชือกและแขวนไว้รอบ ๆ เกวียนไม้หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว สกุลโม่ตระกูลฟาง และตระกูลเซี่ยจึงช่วยกันกางกระโจมขนาดของกระโจมที่เฮ่อจือหรานคิดสามารถรองรับคนได้สองคนพวกพี่สะใภ้ต่างก็หาเพื่อนร่วมกระโจมอย่างรู้ใจส่วนฮูหยินผู้เฒ่านั้นก็นอนกับโม่หานเยี่ยแน่นอนว่าเฮ่อจือหรานต้องนอนกระโจมเดียวกับโม่จิ่วเยี่ยพวกเจ้าหน้าที่ยกเว้นคนที่ต้องอยู่ยาม ก็พากันท าตามคนสกุลโม่ ก่อนจะพากันเข้าไปอยู่ในกระโจมคนตระกูลเหอกับตระกูลหลี่มองภาพทั้งหมดนี้ด้วยความขุ่นเคืองไฟโทสะในใจยิ่งโหมกระหน ่าพวกเขาล้วนถูกเนรเทศมาเหมือนกัน แต่เหตุใดชีวิตความเป็นอยู่ถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้?หลี่อวี่เอ๋อร์กับหลี่หรูเอ๋อร์เกาะแขนหลี่เหลียงคนละข้างพลางร้องไห้ไม่หยุด“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากนอนกลางแจ้ง ตอนเช้ามาเสื้อผ้าข้ามักเปียกน ้าค้างตลอด”
“ท่านพ่อ ท่านไปขอพวกเจ้าหน้าที่ดูสิ ให้พวกเขาแบ่งก
