ระโจมเช่นนั้นมาให้พวกเราสักหลังได้หรือไม่”หลี่เหลียงเห็นแบบนี้ ในใจก็รู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งตอนนี้เขาก าลังบุตรสาวทั้งสองเขย่าจนหัวหมุน จึงดุออกไปอย่างไม่พอใจ “ถ้าพวกเจ้าอยากนอนกระโจม ก็ไปขอเองเสียสิ ข้าไม่มีปัญญาขนาดนั้นหรอก”หากนางทั้งคู่ใจกล้าขนาดนั้น ก็คงไม่ต้องมาอ้อนวอนบิดาเช่นนี้เมื่อถูกบอกปัด พวกนางก็ได้แต่ร้องไห้แสดงความไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกฮูหยินหลี่สงสารบุตรสาวทั้งสอง แต่ในใจก็รู้ดีว่า ต่อให้คุกเข่าต่อหน้าเหล่าเจ้าหน้าที่ พวกเขาก็คงไม่ยอมแบ่งกระโจมมาให้นางจึงรีบดึงบุตรสาวทั้งสองไปปลอบอยู่ข้าง ๆทางฝั่งตระกูลเหอก็เช่นเดียวกัน ทุกคนต่างก็รุมล้อมเหอจื่อหยวน บอกให้เขาหาวิธีไปขอกระโจมจากพวกเจ้าหน้าที่กลับมาตอนนี้เหอจื่อหยวนกลับมีสติมากขึ้น เขารู้ดีแก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้จึงกล่าวตัดความหวังนั้นใส่หน้าทุกคน“ของพวกนั้นนะ เป็นคนสกุลโม่ซื้อผ้าน ้ามันมาท าเอง หากพวกเจ้าอยากได้ ก็เอาเงินไปซื้อกับพวกเขาเสียสิ หรือไม่ก็ท ากระโจมเหมือนอย่างพวกเขา”
ค าพูดประโยคเดียว แต่กลับท าเอาคนของตระกูลเหอพูดไม่ออกถ้าพวกเขามีเงินก็คงไม่ต้องทนกินหมั่นโถวหยาบทุกวันหรอกไม่ใช่เพียงไม่มีเงินหรือกระโจม กระทั่งฝีมือจับปลาก็ยังไม่มีอีก…คืนแรกที่ได้ใช้กระโจม คนอีกด้านหนึ่งต่างก็พอใจรวมถึงพวกเจ้าหน้าที่ด้วย พวกเขาเพิ่งเคยรู้สึกว่า การควบคุมตัวนักโทษเป็นงานที่ดีก็คราวนี้ส่วนเฮ่อจือหรานอยู่กับโม่จิ่วเ
