เขาก็เป็นแค่การชี้แนะเท่านั้น เขาพูดมากไปก็มีแต่จะท าให้คนร าคาญ เผิงวั่งจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นกับโจวเหล่าปาเพื่อดึงความสนใจของเขา ไม่ให้อีกฝ่ายจ้องมองคนสกุลโม่มากเกินไปถ้าหากถูกคนสกุลโม่ล่วงรู้ เฮ่อจือหร่านคงจะอยู่ในสถานการณ์ที่น่าล าบากใจ…
ขบวนเนรเทษเดินทางมาทั้งวันเหมือนอย่างที่ผ่านมา ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขาก็มาถึงแม่น ้าเล็ก ๆ สายหนึ่ง เผิงวั่งสั่งให้ทุกคนพักผ่อนที่นี่เหล่าเจ้าหน้าที่รีบวิ่งไปยังริมแม่น ้าเพื่อเติมน ้าใส่ถุงน ้าให้เต็มจากนั้นก็นั่งพิงต้นไม้ใหญ่เพื่อพักผ่อนเหล่านักโทษก็เช่นกัน ทุกคนที่มีถุงน ้าต่างวิ่งไปเติมน ้ายังริมแม่น ้าด้วยเฮ่อจือหร่านเห็นว่าสตรีสกุลโม่ก็ถือถุงน ้าเตรียมจะท าแบบเดียวกัน จึงรีบเอ่ยห้ามพวกนางไว้“พี่สะใภ้ทั้งหลาย ที่ริมแม่น ้าตอนนี้มีคนเยอะ พวกเราไปทีหลังก็ได้”ตอนนี้คนสกุลโม่แทบจะเชื่อฟังเฮ่อจือหร่านทุกอย่าง พวกนางไม่จ าเป็นต้องถามเหตุผล และนั่งพักผ่อนที่เดิมต่ออย่างว่าง่ายส่วนโม่จิ่วเยี่ยก็เลียนแบบเฮ่อจือหร่านเมื่อครั้งก่อน เขาไปหากิ่งไม้ที่หนาสักหน่อยมา ยืมมีดของเจ้าหน้าที่มาเหลาให้แหลม และเตรียมจะลองไปจับปลาในแม่น ้าเพื่อมาท าอาหารให้ทุกคน
