องร่วมสาบานถึงได้พูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า”เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยที่ก าลังพยุงกันเดินอยู๋เบื้องหน้า“เจ้าอย่าหลอกตัวเองได้หรือไม่ เจ้าดูท่าทางของโม่จิ่วเยี่ยสิ เขาเหมือนรังเกียจเฮ่อจือหร่านหรือ พวกเขาทั้งสองรักกันดีขนาดนี้ ข้าแนะน าให้เจ้ารีบล้มเลิกความคิดที่ไม่ควรมีพวกนั้นไปเสียเถอะ”ความจริงแล้ว สิ่งที่โจวเหล่าปาพูดก็มาจากใจจริงเช่นกันเขาเป็นคนที่ให้ความส าคัญกับความรักและความซื่อสัตย์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าเฮ่อจือหร่านช่วยให้ตนฟื้นขึ้นมาด้วยตัวนางเอง เขาก็คิดจะรับผิดชอบนางมาเสมอนี่เป็นความรับผิดชอบขั้นพื้นฐานของลูกผู้ชาย
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองตามทิศทางที่เผิงวั่งชี้ไป เขาก็เห็นเข้าพอดีว่าโม่จิ่วเยี่ยก าลังช่วยเช็ดเหงื่อให้เฮ่อจือหร่านอยู่เขาต้องยอมรับว่ามันเป็นอย่างที่หัวหน้าพูดจริง ๆ โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รังเกียจเฮ่อจือหร่านเพราะเรื่องนี้ ตรงกันข้าม เขายังคอยดูแลเอาใจใส่นางเป็นพิเศษ เรื่องนี้เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เขาก็จะคอยปกป้องนางอย่างเงียบ ๆ ไปตลอดทางก็แล้วกัน“หัวหน้า ถ้าโม่จิ่วเยี่ยสามารถปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ได้ตลอดไปข้าก็จะไม่ท าอะไรทั้งนั้น”เมื่อเห็นโจวเหล่าปาเอ่ยเช่นนี้ออกมาได้ เผิงวั่งก็คลายความกังวลลงไปบ้างพี่น้องคนนี้ของเขาให้ความส าคัญกับมิตรภาพมากเกินไปเผิงวั่งกลัวว่าเขาจะเผลอหลงใจจนถอนตัวไม่ขึ้นแต่การเตือน
