กับตาว่าเหตุการณ์นั้น
สั่นสะเทือนไปทั้งเมือง ถึงแม้วันนี้เขาจะถูกลงโทษเนรเทศ ก็ไม่อาจลบล้างเกียรติยศในวันนั้นได้”เมื่อได้ยินเผิงวั่งกล่าวถึงโม่จิ่วเยี่ยขึ้นมากะทันหัน โจวเหล่าปาก็รู้สึกอ่อนไหวต่อเรื่องนี้มาก“หัวหน้า เหตุใดท่านจึงพูดเรื่องพวกนี้กัน”เผิงวั่งสงสัยอย่างหนักว่าโจวเหล่าปาก าลังจงใจหลีกเลี่ยงค าถามของเขาในเมื่อเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว เขาก็จะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายคิดคลุมเครืออีกต่อไป“ข้าต้องการจะบอกว่า โม่จิ่วเยี่ยเป็นคนที่โดดเด่นมาก ภรรยาของเขาก็ย่อมไม่ใช่สตรีธรรมดา ข้ามองว่าพวกเขาทั้งสองคนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก”“หัวหน้า ถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะรุ่งโรจน์มากแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอดีต ตอนนี้เขาถูกเนรเทศแล้ว ถึงแม้จะมีชีวิตรอดไปจนถึงซีเป่ยในอนาคตเขาก็เป็นได้แค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ท างานหน้าสู้ดินหลังสู้ฟ้าไปตลอดชีวิต เขาจะมอบความสุขให้เฮ่อจือหร่านได้หรือ”ค าพูดของโจวเหล่าปาที่กล่าวกับเผิงวั่งนั้นราวกับเป็นการโต้แย้งที่ออกมาจากใจจริง
“ยิ่งไปกว่านั้น เฮ่อจือหร่านสัมผัสร่างกายกับข้ามาแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจะไม่รังเกียจนางได้อย่างไร แทนที่จะปล่อยให้ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้า ต้องถูกสามีนางรังเกียจไปตลอดชีวิต สู้ให้ติดตามข้ามาเถอะ อย่างน้อยข้าก็จะปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีได้”ฟังโจวเหล่าปายังพูดจาหัวแข็งเช่นนี้ เผิงวั่งแทบอยากตบหัวเขาให้ตื่นสักสองสามที่“เหล่าปา เพราะข้าถือว่าเจ้าเป็นพี่น้
