หยวนก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลาเมื่อเฮ่อจือหร่านดึงเข็มเงินเส้นนั้นออกมา ทั้งสองคนก็ตกใจจนตะลึงไปเหอจื่อหยวนเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“ใครกัน! มันเป็นใครกันแน่! ท าให้ลูกชายข้าบาดเจ็บยังไม่พอยังจะมาเอาชีวิตของเขาไปอีก… ฮือ ๆ ๆ …”เขาเป็นขุนนางมานาน จึงไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่องวิธีการลอบสังหารเช่นนี้ผู้ที่สามารถฆ่าคนได้อย่างเงียบเชียบ ล้วนแล้วแต่เป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือทั้งนั้น
และที่ส าคัญที่สุดคือ จุดประสงค์หลักมักเพื่อจะปิดปากคนเหอจื่อหยวนอดครุ่นคิดไม่ได้ เขาก าลังทบทวนว่าเหอเลี่ยงเคยท าให้ใครไม่พอใจตอนอยู่ที่เมืองหลวงบ้างบางทีเขาอาจจะเดาได้ว่าฆาตกรเป็นใครเพียงแต่ เขาคิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเหอเลี่ยงเคยไปท าให้ใครไม่พอใจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ภรรยาของเหอเลี่ยงเดินเจ้ามาพลางร้องไห้ นางคลุมผ้าขาด ๆลงบนศีรษะของเขาอีกครั้ง ก่อนจะร ่าไห้ว่า “ตอนใกล้สว่าง สามีข้าบอกว่ากระหาย ข้าจึงป้อนน ้าให้เขาไปเล็กน้อย อีกทั้งข้าก็ไม่ได้หลับลึกขนาดนั้น มีคนมาฆ่าเขา ข้ากลับไม่รู้ตัวเลย ท่านพี่ ข้าขอโทษจริง ๆ …ฮือ…ที่ข้าไม่ได้ดูแลท่านให้ดี เป็นเพราะข้าทั้งนั้น… ฮือ ๆ ๆ…”เห็นพี่สะใภ้ร้องไห้เสียใจ ภรรยาของเหอหมิงก็ร้องไห้ตาม“พวกเราตระกูลเฮ่อถูกเนรเทศไปแล้ว ใครกันที่ยังจะไม่ยอมปล่อยมือจากพวกเขาสองพี่น้อง เมื่อคืนโชคดีที่ข้าพาท่านพี่ไปดูแลอีกฝั่งของเพิง ถ้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน ป่านนี้คงเป็นศพทั้งสองคนแล้
