นในตอนนี้ ถึงแม้จะยังเป็นมีรอยปะชุนทับกันอยู่ แต่กลับดูสะอาดเรียบร้อยมากยิ่งไปกว่านั้น เส้นผมของนางที่เคยมันเยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้กลับเงางามวับวาว ทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยออกมาอีกด้วยเฮ่อจือหร่านเห็นโม่จิ่วเยี่ยมองนางอยู่ตลอดเวลา จึงคิดว่าตนเองมีปัญหาอะไรหรือไม่นางยกมือทั้งสองข้างลูบหน้าตนเองตามสัญชาตญาณ แล้วถามเขาว่า“เป็นอะไรไป ตัวข้ามีอะไรผิดปกติไปหรือ”เพราะกังวลเรื่องโม่จิ่วเยี่ยที่ยังไม่กลับมาสักที่ จนท าให้นางลืมไปว่าตนอาบน ้าในพื้นที่มิติมาแล้ว“เจ้าไปซักเสื้อผ้ามาหรือ”โม่จิ่วเยี่ยอยากจะถามว่า เจ้าไปอาบน ้ามาใช่หรือไม่
แต่ด้วยนิสัยเก็บตัวของเขา จึงอดรู้สึกเขินอายไม่ได้ที่จะถามหญิงสาวนางหนึ่วว่าอาบน ้าหรือยังเมื่อถูกถามเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านถึงตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเองเมื่อครู่นางประมาทเกินไปจริง ๆ เพราะคิดว่าหากอาบน ้าให้สะอาดนางจะได้รู้สึกสบายตัว แต่กลับลืมไปว่าตนอาจจะถูกสงสัย“ตอนท่านออกไปท าธุระ ข้านอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นอาบน ้าสักหน่อย”ถึงแม้เหตุผลข้อนี้จะฟังดูเข้าข้างตนเองไปบ้าง แต่เฮ่อจือหร่านก็พูดได้แค่นี้แต่ครั้งนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยผ่านอีก“เสื้อผ้าของเจ้าไม่ถึงหนึ่งคืนก็แห้งดีแล้วหรือ”“เอ่อ…ข้าตากมันไว้ที่หน้าต่างด้านหลังตลอด ตรงนั้นลมถ่ายเทดีมาก ก่อนท่านจะกลับมาก็แห้งจนเกือบหมดแล้ว”เห็นเฮ่อจือหร่านอธิบายเข้าข้างตนเอง โม่จิ่วเยี่ยก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ต้
