มา เฮ่อจือหร่านจึงไปห้องน ้านางทดลองเปิดก๊อก น ้าพุ่งออกมาทันที่ ทั้งยังเป็นน ้าอุ่นอีกด้วยนับแต่ออกมาจากเมืองหลวง ระหว่างทางนางต้องเร่ร่อนไปมา ทั่วร่างกายล้วนเต็มไปด้วยคราบฝุ่นละอองเฮ่อจือหร่านตัดสินใจว่าจะอาบน ้าช าระร่างกายให้สะอาดก่อนออกไปนางรีบถอดเสื้อผ้าที่มีรอยปะออก โยนเข้าเครื่องซักผ้าอัตโนมัติอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็อาบน ้าอุ่นอย่างเพลิดเพลิน
ความรู้สึกที่ห่างหายไปนานท าให้ร่างกายและจิตใจของนางผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เมื่อฟองสบู่สีขาวไหลตามลงท่อระบายน ้าไปเงียบ ๆ ก็เหมือนกับน าพาความไม่สบายใจของนางตลอดทั้งวันนี้ไปด้วยเฮ่อจือหร่านกลัวว่าเวลาที่คาดการณ์เกี่ยวกับโม่จิ่วเยี่ยอาจเปลี่ยนแปลง จึงไม่กล้าเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อนานเกินไปหลังจากอาบน ้าอย่างรวดเร็วแล้ว นางก็ห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวจากชาติก่อนแล้วเดินออกจากห้องน ้านางหาเครื่องเป่าผมแล้วเป่าผมให้แห้งตอนนั้นเอง เครื่องซักผ้าก็ส่งสัญญาณเตือนว่าซักเสร็จแล้วเฮ่อจือหร่านน าเสื้อผ้าที่ยังมีความชื้นอยู่บ้างออกมา และใช้เครื่องเป่าผมเป่าให้มันแห้งมากที่สุดจากนั้นนางก็รีบสวมใส่แล้วออกจากพื้นที่มิติตอนนี้ผ่านยามจื่อ*[1]ไปแล้ว ทว่าโม่จิ่วเยี่ยยังไม่กลับมาเฮ่อจือหร่านคิดว่าพรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่อ เพื่อเป็นการรักษาพลังงาน นางจึงนอนลงบนเตียงเตรียมจะพักผ่อนแต่เพราะในใจยังมีความกังวล การจะหลับลงให้ได้นั้นยากมากในที่สุดเฮ่อจือหร่านก็ได้แต่หลั
