บตา
เวลาผ่านไปทีละนิด นางลองมองนาฬิกาแขวนในพื้นที่มิติ เข็มบอกเวลาตีสองกว่าแล้วโม่จิ่วเยี่ยยังไม่ได้กลับมาอีกเฮ่อจือหร่านรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้างนางกลัวว่าโม่จิ่วเยี่ยอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันในช่วงเวลาเช่นนี้ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทุกอย่างที่นางท ามาก็จะสูญเปล่าน่าเสียดายที่ในเวลาแบบนี้ สิ่งเดียวที่นางท าได้คือการรอคอยเมื่อมองไปที่กระดาษติดหน้าต่างฝั่งตรงข้าม ก็เริ่มเห็นแสงสว่างอย่างเลือนรางด้านนอกยังคงมีเสียงไก่ขันดังขึ้นเป็นระยะ ๆเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ตอนนี้ใกล้จะสว่างแล้วเฮ่อจือหร่านยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น กระทั่งคิดจะออกไปตามหาชายหนุุ่มหลายครั้งแต่หลังคิดถึงความสามารถของโม่จิ่วเยี่ยที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นคงจะไม่มีอันตรายอะไร นางจึงต้องอดกลั้นเอาไว้ในขณะที่ใจก าลังร้อนรนอย่างถึงที่สุด ทันใดนั้นประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกร่างสูงใหญ่ที่นางคิดห่วงมาทั้งคืนปรากฏขึ้นในสายตาของเฮ่อจือหร่าน
สีหน้าของโม่จิ่วเยี่ยดูเคร่งเครียดมาก เฮ่อจือหร่านเดาว่าเขาต้องไปได้ข้อมูลที่มีประโยชน์บางอย่างมาแน่ ๆ“ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า แล้วนั่งลงที่ขอบเตียง“ราบรื่นมาก ข้าคิดว่าคนที่จะมาปิดปากคงไม่มาแล้ว แต่ขณะก าลังจะกลับมา เป้าหมายก็โผล่มาในที่สุด มีคนสองคนเดินเข้ามาหลังจากพวกเขาจัดการกับหลี่หู่แล้ว ข้าก็ติดตามพวกเขาไปจนถึงลานบ้านแห่งหนึ่ง และเห็นกับตาว่าขันทีที่หลี่หู่พูดถึงนั้นเป็นใคร”เ
