อ๋อร์จึงรอดตายไปได้หลังจากทุบตีนางไปหนึ่งยก ความโกรธในใจของเฮ่อจือหร่านก็หายไปนางเรียกพี่สะใภ้ทั้งหลายและสตรีจากสองตระกูลที่มาช่วยเหลือให้กลับไปเหล่าพี่สะใภ้เดินตามเฮ่อจือหร่านมา ในสายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดสะใภ้ใหญ่เป็นคนแรกที่เอ่ยปากขึ้นมา “น้องสะใภ้เก้า เป็นเพราะพวกข้าที่ไม่ไว้ใจเจ้าให้มากพอ จึงได้เชื่อค าพูดของหลี่โหรว์เอ๋อร์และเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าท าตัวไม่ดี”สะใภ้ห้าเอ่ยต่อ “ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของพวกเราต่อไปนี้พวกเราจะไม่เชื่อค าพูดของพวกคนเลวอีกแล้ว”เฮ่อจือหร่านส่งยิ้มให้พลางมองทุกคน “พี่สะใภ้ไม่ต้องต าหนิตัวเองหรอก ความเข้าใจผิดถูกคลี่คลายไปแล้ว”
เมื่อเห็นว่าเฮ่อจือหร่านไม่ได้ผูกใจเจ็บพวกนาง บรรดาพี่สะใภ้ต่างโล่งใจ พากันห้อมล้อมเดินตามนางกลับไปโม่จิ่วเยี่ยซึ่งซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตาก็แอบกลับห้องไปอย่างเงียบ ๆเช่นกันเมื่อครู่เขาได้ยินเสียงเฮ่อจือหร่านกับหลี่โหรว์เอ๋อร์ก าลังโต้เถียงจากด้านนอก ทั้งยังเห็นหลี่โหรว์เอ๋อร์พาคนมาตั้งมากมายเขากลัวว่านางจะเสียเปรียบ จึงได้แอบออกมาจากห้องตอนที่ทุกคนไม่ทันสังเกตเรื่องหินก้อนหนึ่งที่ถูกปาใส่หลี่โหรว์เอ๋อร์จนฟันนางหลุดนั้นก็เป็นฝีมือของเขา เพราะคิดว่าจะท าให้อีกฝ่ายเจ็บตัวจนยอมแพ้ไปแต่หลี่โหรว์เอ๋อร์ยังคงไม่ยอมปล่อยมือโม่จิ่วเยี่ยเตรียมพร้อมจะลงมือต่อ แต่ไม่คิดว่าวิชาป้องกันตัวของเฮ่อจือหร่านจะคล่องแคล่วว่องไวถึงเพี
