ยงนี้ถึงแม้เขาจะมองไม่ออกว่านางใช้วิชาอะไร แต่ก็พอสรุปได้ว่าท่วงท่าที่เฮ่อจือหร่านใช้นั้นต้องมีคนสอนนางแน่นอนหลังจากสังเกตและค้นพบเรื่องราวต่าง ๆ ในไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ทุกอย่างเกี่ยวกับเฮ่อจือหร่านล้วนกลายเป็นปริศนามากมายในใจของโม่จิ่วเยี่ย
เฮ่อจือหร่านไม่รู้เลยว่ามีโม่จิ่วเยี่ยแอบคอยช่วยเหลือนางอยู่ในที่ลับตา เหล่าสตรีสกุลโม่ที่เป็นฝ่ายชนะจึงต่างรู้สึกปลาบปลื้มยินดีเมื่อครั้งที่อยู่ในเมืองหลวงเองก็ไม่มีใครกล้ารังแกพวกนางเช่นกัน แต่ที่ไม่มีใครกล้ารังแกนั้นเป็นเพราะฐานะของพวกนางตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไปแล้ว พวกนางสามารถรวมตัวกันและพึ่งพาอาศัยก าลังของตนเองท าให้ฝ่ายตรงข้ามร้องโอดโอยได้ความรู้สึกเช่นนี้เป็นสิ่งที่พวกนางไม่เคยมีมาก่อน และรู้สึกว่ามันช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนักสะใภ้รองกอดแขนของเฮ่อจือหร่านอย่างสนิทสนม “น้องสะใภ้เก้า ต่อไปหากมีเรื่องแบบนี้อีก เจ้าอย่าลืมเรียกพวกเราทุกคนมาร่วมมือกันนะ”เฮ่อจือหร่านมองออกว่า หากสตรีในสกุลโม่ได้ประสบเรื่องราวเช่นนี้อีกสองสามครั้ง พวกนางจะต้องถูกฝึกฝนให้กลายเป็นนักรบที่เก่งกาจอย่างแน่นอนอย่างไรก็ตาม นางค่อนข้างชื่นชอบจิตวิญญาณแห่งความสามัคคีนี้“ได้ หากมีใครกล้ามาหาเรื่องอีก ข้าจะไม่ลืมพี่สะใภ้รองแน่นอน”“พี่สะใภ้เก้า ยังมีข้าอีกนะ ข้าก็ช่วยได้” โม่หานเยี่ยกลัวว่าพี่สะใภ้เก้าจะลืมนางไป จึงรีบประกาศจุดยืนของตน
ต่อมา พี่สะใภ้คนอื่น ๆ และคนตระกูลเซ
