ั้นก็ใช้มือปิดปากตัวเองอนุจูเห็นบุตรสาวโดนรังแก จึงรีบเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง“โหรวเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป”หลี่โหรวเอ๋อร์ค่อย ๆ ปล่อยมือออก บนฝ่ามือปรากฏฟันซี่หนึ่งติดคราบเลือด
อนุจูมักขี้ขลาดเวลาเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ แต่เมื่อเป็นเฮ่อจือหร่านกลับเปลี่ยนเป็นคนละคน“เฮ่อจือหร่าน! เจ้าช่างกล้านัก ถึงกับลงมือท าร้ายคนต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้!?”ความจริงแล้ว เฮ่อจือหร่านที่ถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรมเดินออกไปไกลขนาดนั้น จะยังกลับมาทุบตีหลี่โหรวเอ๋อร์ได้อย่างไรแต่ตอนนี้นางก าลังฉุดเฉียวมากที่ถูกคนตระกูลหลี่ยั่วโมโหเฮ่อจือหร่านก้าวกลับมาด้านหน้าของหลี่โหรวเอ๋อร์นางขี้เกียจใช้มือ จึงยกขาเตะส่งหลี่โหรวเอ๋อร์จนตัวปลิวออกไป“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นนกน้อยที่ดีงามหรือ? อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องที่เจ้ากับหลี่หู่ท าลับหลังคนอื่น แต่ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าหลี่หู่ที่ถูกส่งไปที่ว่าการแล้ว ผู้ใดจะให้เจ้ากล้ามาอวดดีอยู่ที่นี่”“เฮ่อจือหร่าน หุบปากนะ!” อนุจูได้ยินว่าบุตรสาวถูกใส่ร้าย ก็พุ่งเข้ามาจะตบตีกับนางเฮ่อจือหร่านจะปล่อยให้หญิงที่ไม่มีแรงมากพอจะจับไก่ท าร้ายได้อย่างไรนางไม่ได้หลบเลี่ยง แต่ยกเท้าเตะท้องน้อยของอนุจูอนุจูรู้สึกเจ็บ กุมท้องนั่งลงกับพื้นพลางร้องไห้คร ่าครวญ“เจ้าหน้าที่ทั้งหลาย…รีบมาเร็วเข้า…เฮ่อจือหร่านท าร้ายคน…”
สตรีสกุลโม่ ตระกูลฟาง และตระกูลเซี่ย ก าลังท าอาหารเย็นในลานด้านหลังด้วยของที่เฮ่อ
