เมื่อคนในตระกูลเซี่ยเห็นเช่นนั้น ต่างมองไปที่ชิวซื่อมารดาของสะใภ้รองพวกเขาหวังว่านางจะพูดอะไรออกมาอย่างเด็ดเดี่ยวเหมือนกับฮูหยินตระกูลฟางเช่นนี้แล้ว เมื่อพวกเขาได้รับความเมตตาจากสกุลโม่ พวกเขาจะรู้สึกสบายใจขึ้นบ้างชิวซื่อมองซ้ายขวา แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้สะใภ้รองเข้าใจนิสัยใจคอของมารดาตนดีที่สุด มารดานางมักฟังค าสั่งของบิดานางเสมอ เรื่องเช่นนี้นางจึงไม่กล้าตัดสินใจ“ท่านแม่ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องล าบากใจหรอก ต่อไปเราแสดงออกด้วยการกระท าก็พอ”ชิวซื่อพยักหน้ารัวเร็ว “ฟางเอ๋อร์พูดถูก ในใจแม่ก็คิดเช่นนี้”เฮ่อจือหร่านท าสิ่งเหล่านี้ ก็เพราะได้รับค าอนุญาตจากโม่จิ่วเยี่ยอีกอย่างก็เป็นเพราะค านึงถึงทุกคนว่าเมื่ออยู่ด้วยกันจะได้ช่วยเหลือกันได้มากขึ้นเส้นทางการเนรเทศยังยาวไกล ใครจะรับประกันได้ว่าพวกนางไม่ต้องพึ่งพากัน?
“อาสะใภ้พูดเกินไปแล้ว พวกเราย่อมต้องช่วยเหลือกันในยามยาก ท่านไม่ต้องรู้สึกคิดมากหรอก”เหล่าสะใภ้อีกสองสามคนก็ช่วยพูดเสริม บรรยากาศจึงคึกคักขึ้นอย่างรวดเร็วเฮ่อจือหร่านซื้อผ้าน ้ามันสิบสามม้วน เมื่อตั้งกระโจมยี่สิบหกหลังเสร็จ ก็ถึงเวลาอาหารเย็นพอดีเจ้าหน้าที่ที่คุมตัวหลี่หู่ไปที่ว่าการอ าเภอก็กลับมาเช่นกันเฮ่อจือหร่านจึงวางแผนจะมอบกระโจมทั้งหมดในตอนที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้าสตรีจากตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางน ากระโจมที่มากพอส าหรับคนในครอบครัวตนออกไปก่อนกระโจมอีกหกหลังของคนสกุลโม่ ก็ถูกพับเก
