็บโดยพี่สะใภ้ทั้งหลายและน ากลับไปที่เหลือก็เอาไว้ใช้ส าหรับติดสินบนเจ้าหน้าที่เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะไปหาเผิงวั่ง พร้อมกับไปดูอาการของโจวเหล่าปาด้วยหลังจากถามเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเฝ้ายาม ได้ความว่าเผิงวั่งอยู่ในห้องของโจวเหล่าปาตลอด นางจึงไปที่นั่นทันที่หลังเคาะประตู เผิงวั่งก็บอกให้นางเข้าไป
เผิงวั่งเป็นคนที่แยกแยะรักชังชัดเจน ถึงแม้ว่าสองวันนี้ท่าทีของเขาที่มีต่อเฮ่อจือหร่านจะดีอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ดีเท่ากับตอนนี้เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านเข้ามา เผิงวั่งถึงกับลุกขึ้นยืนและคารวะนางเล็กน้อย“เฮ่อจือหร่าน ข้าขอขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิตแทนเหล่าปา”เรื่องนี้ไม่เหมือนกับตอนที่เขาถูกงูพิษกัด ตอนนั้นเขาไม่มีสติอะไร จึงไม่ได้เห็นเหตุการณ์อันตรายนั้นกับตาตัวเองดังนั้น ความรู้สึกของเผิงวั่งที่มีต่อเฮ่อจือหร่านที่ช่วยชีวิตเขา จึงไม่ลึกซึ้งเท่ากับตอนที่โจวเหล่าปาถูกช่วยชีวิตเขาเห็นกับตาว่าคนที่ถูกยืนยันโดยคนจ านวนมากว่าไม่รอดแล้วกลับถูกเฮ่อจือหร่านช่วยชีวิตไว้ได้ถึงแม้ว่าวิธีช่วยชีวิตของนางจะพูดออกมาได้ยากสักหน่อย…ส าหรับการคารวะของเผิงวั่งครั้งนี้ เฮ่อจือหร่านไม่ได้หลบเลี่ยงไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่านางแล้วว่าหากโจวเหล่าปาไม่ได้พบนางป่านนี้เขาคงกลายเป็นผีพรายอยู่ใต้น ้าไปแล้วเผิงวั่งค านับแล้วยืดตัวตรง ท่าทางกลับมาสูงส่งเหนือใครเหมือนเดิม“เฮ่อจือหร่าน เจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือ”
ส าหรับคนที่เปลี่ยนแปลงได้รวดเร็ว
