ภายในเวลาเพียงเสี้ยว เฮ่อจือหร่านไม่ได้ประหลาดใจมากนักตรงกันข้าม นางยังชื่นชมนิสัยของเผิงวั่งด้วยซ ้า“เจ้าหน้าที่เผิง ข้าเพิ่งพาสตรีในบ้านท ากระโจมสองสามหลังพวกเจ้าหน้าที่ก็จะได้รับด้วย อีกสักครู่ท่านส่งคนไปเอามันกลับมาเถอะ นอกจากนี้ ข้ายังอยากมาตรวจดูอาการของเจ้าหน้าที่โจวด้วย”เฮ่อจือหร่านมองไปยังโจวเหล่าปาที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงแต่สิ่งที่ท าให้นางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยคือใบหน้าของเขาก าลังแดงมาก“เจ้าหน้าที่โจวป่วยไข้หรือไม่”เผิงวั่งที่อยู่ดูแลโจวเหล่าปาในห้องมาตลอด รู้ดีว่าเขาไม่ได้เป็นไข้ผลคือ เมื่อสายตาของเผิงวั่งมองตามค าพูดของเฮ่อจือหร่านไปและเห็นใบหน้าของโจวเหล่าปา เขาก็ตกใจจนชะงัก“เหล่าปา เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือ เหตุใดเมื่อครู่ยังดีอยู่เลยตอนนี้กลับหน้าแดงขนาดนี้แล้ว”ยิ่งถูกค าพูดของสองคนนี้ โจวเหล่าปายิ่งรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองเห่อร้อนกว่าเดิมตอนนี้เขาอยากหาจะหลุมแล้วมุดลงไปเสีย
เมื่อเห็นว่า ‘อุ้งมือปีศาจ’ ของเผิงวั่งก าลังจะมาแตะหน้าผากของตัวเอง โจวเหล่าปาก็หลบเลี่ยงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างยากล าบาก“ข้าไม่ได้รู้สึกไม่สบายและไม่ได้มีไข้”เผิงวั่งงุนงงมากขึ้น“เจ้าไม่ได้มีไข้ แล้วท าไมหน้าถึงแดง? เฮ่อจือหร่านอยู่ที่นี่ด้วยถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนก็บอกนาง ให้นางช่วยตรวจดูให้สักหน่อย”เมื่อได้ยินค าว่า ‘เฮ่อจือหร่าน’ สองค านี้ ใบหน้าของโจวเหล่าปายิ่งแดงเรื่อขึ้นไปอีก
