เมื่อมองผ้ำน้ำมันที่เฮ่อจือหร่านกำลังถือในมือ โม่หานเยี่ยก็ถำมด้วยความสงสัย“พี่สะใภ้เก้ำ สิ่งที่ท่านซื้อมาคือผ้ำน้ำมันใช่หรือไม่”“ถูกต้อง ข้าวางแผนจะใช้ผ้ำน้ำมันทำกระโจมสักหน่อย”“กระโจม?” โม่หานเยี่ยรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเฮ่อจือหร่านอธิบำยประโยชน์ของกระโจมให้โม่หานเยี่ยฟังอย่ำงใจเย็นโม่หานเยี่ยยิ่งฟังก็ยิ่งดีใจ“พี่สะใภ้เก้ำ ตอนที่ข้าอยู่ในจวนไม่มีอะไรทำมากนัก ข้าจึงมักจะเย็บปักบ่อย ๆ ข้าช่วยท่านได้นะ”“ดีเลย รอข้าตัดเสร็จแล้ว ก็จะให้เจ้ำลงมือทำ”พี่สะใภ้และน้องสามีต่ำงจัดการกับผ้ำน้ำมันอยู่ลานภายในของโรงเตี๊ยมภายในห้องของสตรีสกุลโม่ ทุกคนล้วนจนปัญญำ“ท่านแม่ ถึงแม้พวกเราจะไม่ได้พูดคุยกับน้องสะใภ้เก้ำมากนักแต่นางไม่ใช่หญิงสาวเจ้ำชู้ ข้าเชื่อว่าสิ่งที่นางทำไปนั้นก็เพื่อช่วยชีวิตคนจริงๆ”
คำพูดนี้เป็นของสะใภ้หก ติ้งเสวี่ยปกติแล้ว เติ้งเสวี่ยไม่ค่อยพูดนัก แต่ทุกคนรู้ว่าความคิดของนางนั้นลึกซึ้งที่สุดสะใภ้ใหญ่ก็เห็นด้วยกับคำพูดของเติ้งเสวี่ย“ท่านแม่ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับน้องสะใภ้หก พวกเราต่ำงรู้กันดีว่าน้องสะใภ้เก้ำเป็นคนเช่นไร หากนางเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ ก็คงไม่ดูแลพวกเรามาตลอดทำงแบบนี้ และคงหาทำงหนีไปตั้งนานแล้ว”“ใช่แล้วท่านแม่ ข้าเองก็เชื่อว่าน้องสะใภ้เก้ำไม่ใช่คนแบบนั้น”สะใภ้แปดก็เลือกที่จะเชื่อใจเฮ่อจือหร่านฮูหยินผู้เฒ่ำไม่ใช่ไม่รู้จักเฮ่อจือหร่านดีพอเพียงแต่กฎเกณฑ์ที่ยึดถือมาทั้งชีวิตทำให้
