งใดก็ไร้ประโยชน์เฮ่อจือหร่านสีหน้ำบึ้งตึงขึ้นทันที่“ในเมื่อทุกคนมองว่าการกระทำของข้าเป็นเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนั้นหากไปถึงซีเป่ยแล้ว ก็ให้สามีเขียนหนังสือหย่ำกับข้าเถอะ”“แต่ก่อนหน้ำนั้น ข้าหวังว่าพวกเราจะยังคงสนิทสนมกันได้เหมือนอย่ำงเก่ำ เพื่อไม่ให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ”เฮ่อจือหร่านไม่ใช่คนที่จัดการกับอารมณ์ได้มากนัก ถ้ำเป็นเรื่องการต่อสู้ด้วยสติปัญญำและความกล้ำหาญ นางสามารถทำได้ แต่เพราะในชำติก่อน นางไม่เคยมีคนรักเลยสักคน เรื่องของการรักษำความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวสามี นางจึงไร้ประสบการณ์จริง ๆในเมื่อนางเองก็ถูกคนอื่นรังเกียจไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจพวกนางอีกต่อไปตำมมุมมองของนางคือการเลือกเดินบนเส้นทำงของตัวเอง ไม่ว่าผู้อื่นจะพูดอย่ำงไรก็ไม่สนใจ
เฮ่อจือหร่านกล่าวเพียงเท่านี้ และไม่ว่าคนเหล่านี้จะยังคงยึดติดเรื่องนี้หรือไม่ นางก็ทำได้แค่ทำเป็นมองไม่เห็นเท่านั้นการได้ปกป้องโม่จิ่วเยี่ยให้ปลอดภัยจนไปถึงซีเป่ย นางก็ถือว่าตนคู่ควรกับวีรบุรุษในดวงใจนางแล้วส่วนเรื่องอื่น ๆ ค่อยว่ากันไปทีละเรื่อง ปล่อยให้ทุกอย่ำงเป็นไปตำมธรรมชำติดีกว่าเมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านเปลี่ยนสีหน้ำไป สตรีสกุลโม่ต่ำงรู้สึกปวดใจอย่ำงน่ำประหลาดพวกนางชอบเฮ่อจือหร่านผู้ยิ้มแย้มแจ่มใสในยามปกติ และชอบเฮ่อจือหร่านผู้ที่คอยนึกถึงพวกนางไม่ว่าเรื่องใดมากกว่าแต่เฮ่อจือหร่านที่เป็นเช่นนี้กลับเหมือนถูกพวกนางทำให้หายไปเฮ่อจือหร่านหมุ
