นตัวเดินออกจากห้องไป ถึงแม้จะถูกทุกคนรังเกียจ แต่วันเวลาในอนาคตยังต้องดำเนินต่อไปเรื่องที่เกิดขึ้นของโจวเหล่ำปำ คำดว่าวันนี้คงเดินทำงต่อไม่ได้เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะใช้โอกำสนี้ขอให้คนทำกระโจมพักแรมระหว่างทำงที่ถูกเนรเทศ ไม่อาจพักโรงเตี๊ยมได้ทุกวัน หากเผชิญกับวันที่ต้องหลับนอนกลางแจ้งอีก กระโจมเหล่านี้จะมีประโยชน์มาก
โม่หานเยี่ยเห็นพี่สะใภ้เก้ำหมุนตัวจากไป ในใจเต็มไปด้วยความตึงเครียด และรีบตำมอีกฝ่ำยไปทันที่“พี่สะใภ้เก้ำ พวกพี่สะใภ้จะคิดอย่ำงไรข้าไม่สนใจ ข้าเชื่อว่าท่านทำไปเพื่อช่วยชีวิตคน”เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่าในบรรดำสตรีสกุลโม่ คนเดียวที่เชื่อใจนางกลับเป็นเด็กสาวอายุสิบสามสิบสี่นางพยายามฝืนยิ้ม ลูบศีรษะโม่หานเยี่ย“ขอบคุณที่หานเยี่ยไว้ใจข้า”
