หลี่หู่ยังคงตอบด้วยสายตำเลื่อนลอย“เดินไปทำงตะวันตกของท่ำเรือราวหนึ่งลี้ ที่นั่นมีโขดหิน พวกเขำมักจะโยนคนลงแม่น้ำที่นั่น”เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด เผิงวั่งจึงสั่งให้จำงชิงนาเจ้ำหน้ำที่ทั้งหมดไปตำมหาขณะเดียวกัน เขำก็รู้ว่าเฮ่อจือหร่านต้องมีเรื่องจะถำมอีกแน่ เขำจึงไม่รีบร้อนออกไปพร้อมกันเฮ่อจือหร่านถำมต่อหน้ำเผิงวั่ง“เหตุใดเจ้ำถึงต้องทำร้ำยโจวเหล่ำปำ”“เขำต้องไม่กลับมาเท่านั้น จึงจะยืนยันได้ว่าเฮ่อจือหร่านหนีไป”“เหตุใดเจ้ำถึงต้องทำเช่นนี้”“เพราะหลี่โหรวเอ๋อร์ไม่ชอบนาง ข้าจึงอยากจะใช้โอกำสนี้ลงโทษคนสกุลโม่”ถำมถึงตรงนี้ เฮ่อจือหร่านก็มั่นใจในการคำดเดำของตนแล้วหลี่หู่ต้องเป็นสายสืบที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงแน่นอนจึงไม่แปลกที่โม่จิ่วเยี่ยจะไม่พบว่ามีคนติดตำมเขำมา…
เผิงวั่งรู้ว่าเฮ่อจือหร่านจะถำมต่อไปว่าผู้ใดเป็นคนสั่งให้หลี่หู่ทำเรื่องเหล่านี้เรื่องราวสกปรกระหว่างผู้มีอานาจนั้น เขำเป็นเพียงเจ้ำหน้ำที่ตำแหน่งเล็ก ๆ ย่อมไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยยิ่งรู้มากเท่ำไหร่ ก็ยิ่งตำยเร็วเท่านั้นดังนั้น ก่อนที่เฮ่อจือหร่านจะเอ่ยถำมหลี่หู่ต่อ เผิงวั่งก็หันหลังเดินออกไปจากห้องเฮ่อจือหร่านลอบชื่นชมเผิงวั่งในใจ ขณะเดียวกันนางก็รอคอยการถำมนี้อย่ำงใจจดใจจ่อ“ใครสั่งให้เจ้ำจัดการกับคนสกุลโม่”“ข้าไม่รู้”“ไม่รู้หรือ” เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าตอนนี้หลี่หู่ไม่มีทำงโกหก ถ้ำเขำบอกว่าไม่รู้ ก็ต้องไม่รู้แน่นอนอย่ำงไรก็ตำม นางไม
