เช็ดน้ำตำแล้วเดินมาหา“หัวหน้ำ โจวเหล่ำปำเขำ…เขำ…ไม่มีลมหายใจแล้ว”เผิงวั่งเห็นสภำพของโจวเหล่ำปำ ในใจก็คำดเดำได้อยู่แล้วดูเหมือนว่าพวกเขำจะมาช้ำไปแต่เฮ่อจือหร่านไม่ได้สนใจพวกเจ้ำหน้ำที่ที่กำลังเศร้ำ นางรีบเข้าไปหาโจวเหล่ำปำทันที่ วางท้องนิ้วไว้บนเส้นเลือดใหญ่บริเวณลาคอของเขำ หวังว่าจะยังสัมผัสได้ถึงสัญญำณชีพเจ้ำหน้ำที่คนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยดวงตาแดงก ่ำ“เฮ่อจือหร่าน พวกเราตรวจดูแล้ว เขำตำยแล้วจริง ๆ”เฮ่อจือหร่านไม่ได้ตอบเจ้ำหน้ำที่คนนั้นไป แต่เริ่มทำการนวดหัวใจผำยปอดกู้ชีพให้โจวเหล่ำปำต่อหน้ำผู้คนพฤติกรรมแปลกประหลาดของนางทำให้คนรอบข้างถอนหายใจ“สตรีคนนี้คิดจะทำอะไรกัน”“ใช่แล้ว คนตำยไปแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก”“ดูท่ำทำงของนางสิ ช่ำงเบำปัญญำและไร้ยางอายนัก”
เฮ่อจือหร่านไม่สนใจคำพูดพวกเขำ ในความคิดของนาง ต่อให้มีความหวังเพียงน้อยนิด นางก็จะไม่ยอมแพ้เพื่อช่วยชีวิตเวลาผ่านไปสักพัก ทว่าโจวเหล่ำปำยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆแม้เผิงวั่งจะไม่เข้าใจหลักการช่วยชีวิตด้วยการผำยปอดและนวดหัวใจ แต่เขำรู้ดีว่าเฮ่อจือหร่านกำลังช่วยชีวิตคนอย่ำงไรก็ตำม โจวเหล่ำปำยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ เขำก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหานาง“เฮ่อจือหร่าน ในเมื่อเหล่ำปำตำยไปแล้ว ก็ปล่อยให้เขำจากไปอย่ำงสงบเถอะ!”เฮ่อจือหร่านยังไม่ยอมหยุดเพียงเพราะคำพูดของเผิงวั่งยิ่งการกระทำขั้นตอนต่อไปของนางยิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง
