ให้เฮ่อจือหร่านลาบำก จิตใจตึงเครียดของเขำก็ผ่อนคลายลงบ้ำงตอนนี้เห็นนางกลับมาอย่ำงปลอดภัย ไม่ว่าอย่ำงไรเขำก็ต้องถำมให้กระจ่ำงก่อนจะปล่อยให้นางไป“เมื่อครู่เจ้ำถำมอะไรจากหลี่หู่ได้บ้ำง มีเป็นประโยชน์หรือไม่”
“มี เขำให้คนจับโจวเหล่ำปำไว้ จะพำตัวไปโยนทิ้งแม่น้ำ เขำยังมีคนอยู่เบื้องหลัง แต่เรื่องนี้ยาวนัก ข้าจะไปช่วยคนก่อน กลับมาแล้วจะเล่ำให้ท่านฟังอย่ำงละเอียด”โม่จิ่วเยี่ยได้ยินว่านางกำลังจะไปช่วยคน แม้ในใจจะมีข้อสงสัยอีกมาก แต่ก็ต้องข่มใจไว้ก่อนตอนนี้เขำเพียงเกลียดตัวเองที่ภายนอกยังเป็นคนบาดเจ็บสาหัสจนขยับตัวไม่สะดวก ไม่เช่นนั้น เขำจะไม่ยอมปล่อยให้นางไปเผชิญเรื่องพวกนี้ลาพังเด็ดขำด“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้ำก็ระวังตัวให้ดีด้วย”โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกผิดนักและหันหลังไป ไม่กล้ำมองเฮ่อจือหร่านอีกเฮ่อจือหร่านไม่กล้ำเสียเวลา จึงรีบวิ่งตำมเผิงวั่งไปยังตำแหน่งที่หลี่หู่บอกเผิงวั่งก็รีบร้อนอยากจะช่วยชีวิตลูกน้อง ถึงแม้ร่างกายที่ถูกงูพิษกัดจะยังไม่หายดี แต่ก็ไม่กล้ำเสียเวลาแม้แต่เสี้ยวหนึ่งทั้งสองวิ่งมาตลอดทำง ใช้เวลาประมาณหนึ่งเค่อก็ถึงสถำนที่ที่กำหนดไว้ตรงนั้นนอกจากเหล่ำเจ้ำหน้ำที่แล้ว ยังมีชำวบ้ำนมามุงดูเหตุการณ์กันมากเผิงวั่งฝ่ำฝูงชนเข้าไป เฮ่อจือหร่านตำมติดเขำไปด้วย
โจวเหล่ำปำนอนอยู่ท่ำมกลางกลุ่มคน สองตำปิดสนิท ราวกับไร้ลมหายใจไปแล้วพวกเจ้ำหน้ำที่ต่ำงมีสีหน้ำเศร้ำสร้อย เมื่อเห็นเผิงวั่งมา จำงชิงก็
