เผิงวั่งขมวดคิ้วทันที่ ก่อนจะตะโกนใส่สตรีสกุลโม่ “พวกเจ้ำออกไปให้หมด อย่ำมาวุ่นวายตรงนี้”ในเวลานี้ สิ่งที่เขำกำลังคิดมากที่สุดคือ โจวเหล่ำปำเจออันตรายจริงตำมที่เฮ่อจือหร่านเตือนหรือไม่โจวเหล่ำปำอยู่กับเขำมาหลายปี จึงรู้จักนิสัยของอีกฝ่ำยดีโจวเหล่ำปำเป็นคนตรงต่อเวลา พวกเขำเพียงออกไปซื้อเสบียงเท่านั้น คงไม่ออกไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมาอีกเมื่อมองหลี่หู่ สายตำของเขำเหมือนหลบเลี่ยงอะไรบำงอย่ำงเผิงวั่งกังวลใจขึ้นมาทันที่เขำจ้องมองหลี่หู่อย่ำงเย็นชำ“หลี่หู่ เจ้ำพูดมา โจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”“หัวหน้ำ เฮ่อจือหร่านหนีไป พี่ปำจึงอาสาไปตำมหานาง ส่วนข้ากลับมารายงำนท่าน” หลี่หู่พูดสิ่งที่เตรียมไว้ก่อนเขำรู้ดีว่าคนที่ทำอาชีพนี้ ข้อห้ำมที่สุดคือการปล่อยให้นักโทษหลบหนีหลี่หู่ไม่เชื่อว่าหากเขำบอกว่าเฮ่อจือหร่านหลบหนี เผิงวั่งจะไม่สืบสวนเรื่องนี้
เผิงวั่งเกลียดชังการปล่อยให้นักโทษหลบหนีไป ถึงแม้จะไม่ได้เชื่อคำพูดของหลี่หู่ทั้งหมด แต่ก็หันไปมองเฮ่อจือหร่าน พร้อมจะสืบหาความจริงจากนางเฮ่อจือหร่านยักไหล่ รู้สึกว่าเรื่องนี้ตนไม่จำเป็นต้องอธิบำยให้มากความนางกลับมาแล้ว นั่นคือหลักฐำนที่ดีที่สุดว่านางไม่ได้หนี“เจ้ำหน้ำที่เผิง ข้ากลับมาแล้ว นี่นับว่าหลบหนีไปหรือไม่ หากท่านเชื่อคำพูดของข้า ก็รีบไปตำมหาเจ้ำหน้ำที่โจวเถอะ! เพียงตำมหาเขำที่ยังมีชีวิตอยู่เจอ ทุกอย่ำงก็จะกระจ่ำงไม่ใช่หรือ”หลังฟังคำพูดของเฮ่อจือหร่าน
