อหลบเลี่ยงแต่น่ำเสียดำย จำนวนเจ้ำหน้ำที่มีมากเกินไป ทุกคนออกแรงเพียงน้อยนิด หลี่หู่ก็ไม่รอดพ้นไปอยู่ดีเผิงวั่งพอจะรู้ปริมาณสุราที่หลี่หู่ดื่มได้ เมื่อเห็นว่าบังคับให้เขำดื่มพอสมควรแล้ว จึงสั่งให้ทุกคนหยุดมือจากนั้นคนก็ลากหลี่หู่ไปยังห้องพักเดี่ยว จำงชิงกับเจ้ำหน้ำที่อีกคนคอยเฝ้ำ และเรียกเฮ่อจือหร่านเข้ามาเฮ่อจือหร่านมองสภำพของหลี่หู่ เหมือนอีกฝ่ำยกำลังเริ่มเมามายแล้วในช่วงเวลานี้ สติของคนเราจะอ่อนแอกว่าปกติมาก เมื่อเทียบกับยามปกติแล้วจะกระทำการได้ง่ำยกว่า
เฮ่อจือหร่านส่งจิตสานึกเข้าไปในพื้นที่มิติ หยิบสร้อยคอที่มีจี้อัญมณีเส้นหนึ่งออกมาโดยใช้แขนเสื้อบังเอาไว้นางให้หลี่หู่มองสร้อยเส้นนั้นต่อหน้ำทุกคนหลี่หู่มีนิสัยโลภมากและชื่นชอบสาวงำม เมื่อเห็นสร้อยที่ดีขนาดนี้ ดวงตาของเขำก็เปล่งประกำยในทันที่ ฤทธิ์สุราทำให้เขำลืมไปแล้วว่าควรจะปกปิดเรื่องการหายตัวไปของโจวเหล่ำปำอย่ำงไรเขำยื่นมือออกไป ตั้งใจจะหยิบสร้อยในมือของเฮ่อจือหร่านนางยกมือหลบอย่ำงคล่องแคล่ว พูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้ำเล็กน้อยว่า “ท่านอยากได้สร้อยเส้นนี้หรือ”หลี่หู่ไม่ปิดบังความคิดในใจ เขำพยักหน้ำขั้นลงเร็ว ๆ“อยากได้”“ดี ถ้ำท่านทำตำมสิ่งที่ข้าบอก ข้าจะให้สร้อยเส้นนี้”“ได้ ข้าจะทำตำมที่เจ้ำบอก”เฮ่อจือหร่านคลี่สายสร้อย แกว่งไปมาตำมจังหวะอยู่หน้ำหลี่หู่ไม่นานดวงตาของหลี่หู่ก็เริ่มเหม่อลอย แม้กระทั่งแววตำที่ควรมีก็หายไปเฮ่อจือหร่านรู้
