สึกว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว จึงเริ่มถำม“โจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”
เมื่อถูกถำมถึงที่อยู่ของโจวเหล่ำปำ สีหน้ำแข็งที่อของหลี่หู่พลันมีรอยยิ้มเล็กน้อย“เขำถูกคนที่ข้าหามาทำร้ำยจนสลบและพำตัวไป เวลานี้คงกลายเป็นอาหารของฝูงปลาไปแล้ว”เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หู่ เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ซึ่งอยู่ที่นี้ต่ำงเคร่งเครียดขึ้นมา“หัวหน้ำ ข้าจะพำคนไปตำมหาโจวเหล่ำปำที่ริมแม่น้ำ”เมื่อเห็นว่าจำงชิงพูดเสียงดัง เฮ่อจือหร่านรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที่ รีบทำท่ำทำงให้เขำเงียบพร้อมกับเอ่ยเตือน“เจ้ำหน้ำที่จำง ท่านอย่ำพูดเสียงดัง จะปลุกคนให้ตื่นได้ ยังมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ถำมให้ชัดเจน”เผิงวั่งกลัวว่าจำงชิงจะไม่ฟังคำพูดของเฮ่อจือหร่าน จึงจ้องเขำอย่ำงดุดันจำงชิงรีบปิดปำกแน่นมองหลี่หู่ต่อเฮ่อจือหร่านเห็นว่าหลี่หู่ไม่ได้ถูกปลุกตื่นเพราะเสียงของจำงชิงจึงถอนหายใจโล่งอกนางแกว่งสร้อยต่อไปพร้อมถำมว่า“ตอนนี้พวกเราจะไปหาโจวเหล่ำปำได้ที่ใดบ้ำง”
