งผลักรถเข็นไม้ไปทำงฝั่งตะวันตกของอาเภออาเภออวิ๋นหลายไม่ใหญ่มากนัก หลังเดินทำงมาราว ๆ สองชั่วยามก็เห็นประตูใหญ่ของโรงเตี๊ยมแล้วเฮ่อจือหร่านกำลังจะเตรียมเข็นรถเข็นไม้เข้าประตู เงำของแส้ก็พุ่งเข้ามายังใบหน้ำนางโชคดีที่นางตื่นตัว จึงหลบหลีกได้ทันเวลาผลคือฝ่ำยตรงข้ามกลับไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจแม้แต่น้อยแส้เส้นที่สองก็ฟำดใส่ใบหน้ำของนางอีกครั้ง
“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำกล้ำคิดหนีหรือ มาดูว่าข้าจะตีเจ้ำให้ตำยได้หรือไม่”หลี่หู่ควงแส้หนังในมือ สีหน้ำดุร้ำยยิ่งนักราวกับว่าเขำมีความแค้นฝังหุ่นกับนางเฮ่อจือหร่านถูกโจมตีอย่ำงกะทันหัน ในใจจึงรู้สึกโมโหอยู่แล้วเมื่อเห็นสีหน้ำของหลี่หู่อีก ความกรุุ่นโกรธก็เดือดพล่านขึ้นมาอย่ำงรวดเร็วนางยกมือขึ้น จับแส้ที่ฟำดเข้าใส่ตัวโดยไร้ปราณีด้วยการเคลื่อนไหวว่องไว นางกระชำกหลี่หู่พร้อมกับแส้ให้ออกมานอกประตูใหญ่ขณะที่หลี่หูไม่ทันได้ยืนให้มั่นคง เฮ่อจือหร่านก็เตะเข้าที่เอวของเขำทันที่หลี่หู่ร้องด้วยเจ็บ แส้หลุดมือไปเขำกุมเอวที่โดนเตะ ชี้ใส่เฮ่อจือหร่านแล้วด่ำทอเสียงดัง“เจ้ำมันนังผู้หญิงชั่ว กล้ำลงมือกับเจ้ำหน้ำที่ คงไม่อยากมีชีวิตรอดไปจนถึงซีเป่ยแล้วสินะ”เสียงเอะอะโวยวายที่หน้ำประตูไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เจ้ำหน้ำที่คนอื่น ๆ และนักโทษต่ำงก็ได้ยินเสียงจึงรีบมาดูกัน
พวกเขำเห็นเฮ่อจือหร่านกำลังจ้องมองหลี่หู่ด้วยความโมโห สองมือยกกอดอกส่วนหลี่หู่ก็เหมือนเหมือนคนปำกร้ำย เขำไม
