ือไม่ชายหนุ่มเดินผ่านเฮ่อจือหร่านเข้าไป“ท่านพ่อ ตอนนี้พวกเราจะทำอย่ำงไรดี”เจ้ำของร้ำนส่ำยหน้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง“เฮ้อ… พวกเรานาเงินทั้งหมดสั่งซื้อผ้ำน้ำมันพวกนั้น ตอนนี้พ่อค้ำกลับหนีไป พวกเราคงต้องหาทำงขำยผ้ำน้ำมันในราคำถูกแทน”เฮ่อจือหร่านได้ยินแบบนี้ จึงหันกลับมาทันที่นางสนใจผ้ำน้ำมันที่พวกเขำพูดถึงมาก“เถ้ำแก่ ผ้ำน้ำมันที่พวกท่านพูดถึง ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่”เจ้ำของร้ำนมองเฮ่อจือหร่าน เขำยังคงทำสีหน้ำสิ้นหวัง“แม่นาง ท่านอย่ำมายุ่งเกี่ยวเลย ผ้ำน้ำมันพวกนั้นใช้ทำร่ม ถึงท่านซื้อไปก็ใช้การอะไรไม่ได้”เฮ่อจือหร่านคำดว่าผ้ำน้ำมันที่พวกเขำพูดถึงมีคุณสมบัติกันน้ำหรือไม่ เมื่อได้ยินเจ้ำของร้ำนพูดเช่นนี้ นางก็มั่นใจว่ามันคือสิ่งที่ต้องการ“เถ้ำแก่ร้ำน ถึงอย่ำงไรผ้ำน้ำมันของท่านก็ต้องขำยไปอยู่แล้ว ให้ข้าดูสักหน่อยเถอะ หากถูกใจข้าอาจจะซื้อไปบ้ำง”
“แม่นาง รอสักครู่ ข้าจะไปนามาให้” ชายหนุ่มผู้เป็นลูกชายจัดการว่องไวมากกว่าเจ้ำของร้ำน เขำไม่รู้สึกยุ่งยากใจและรีบลุกขึ้นไปหยิบผ้ำน้ำมันไม่นานนัก เขำก็กอดผ้ำน้ำมันสีเขียวและสีดำม้วนหนึ่งมา“แม่นาง ดูสิ ผ้ำน้ำมันของร้ำนเราบำงมาก หากทำเป็นร่มใช้จะมีน้ำหนักเบำและทนทำน”เฮ่อจือหร่านยกมือขึ้นลูบผ้ำน้ำมัน และเป็นอย่ำงที่ชายหนุ่มบอกจริง ผ้ำพวกนี้บำงมากจริง ๆมันถูกทออย่ำงแน่นหนาปราณีต“พี่ชาย ไม่ทราบว่าผ้ำน้ำมันนี้ราคำเท่ำไหร่”หนุ่มน้อยคงตัดสินใจเองไม่
