ได้ จึงหันไปปรึกษำกับเถ้ำแก่“ท่านพ่อ ข้าว่าผ้ำน้ำมันของเราขอแค่ขำยได้ทุนคืนก็พอ ขำยในราคำต้นทุนเลยดีหรือไม่”เจ้ำของร้ำนพยักหน้ำอย่ำงลาบำกใจ“ถ้ำแม่นางซื้อทั้งหมด พวกเราจะขำยในราคำต้นทุน ม้วนละห้ำร้อยเหวิน”เฮ่อจือหร่านไม่เข้าใจราคำตลาด แต่เมื่อได้ยินราคำ นางก็รู้สึกว่าทุกอย่ำงดูถูกไปหมด
นางถำมความยาวและความกว้ำงของผ้ำน้ำมันแต่ละม้วนอีกครั้งสุดท้ำยก็คำนวณว่าถ้ำใช้ผ้ำน้ำมันทำเป็นกระโจมอย่ำงง่ำย ผ้ำน้ำมันหนึ่งม้วนจะสามารถทำได้สองหลัง“เถ้ำแก่ ท่านมีผ้ำน้ำมันกี่ม้วน”เถ้ำแก่ตำโตอีกครั้ง “ท่านต้องการกี่ม้วนเล่ำ”เฮ่อจือหร่านคำนวณอีกครั้ง นางต้องการทำกระโจมง่ำย ๆ ที่คนอยู่ได้สองคน ตระกูลเหอมีสิบสองคน ตระกูลเซี่ยและตระกูลฟำงก็มีสมาชิกอีกยี่สิบคนยังมีเจ้ำหน้ำที่ที่คิดจะปอกลอกเหล่านักโทษทุกวันซึ่งนางไม่ควรปล่อยทิ้งไว้อีกเมื่อมีคนมากขนาดนี้ อย่ำงน้อยก็ต้องใช้กระโจมถึงยี่สิบห้ำหลัง“เถ้ำแก่ ข้าต้องการผ้ำน้ำมันสิบสามม้วน”เถ้ำแก่ได้ยินตัวเลขนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าหูเขำต้องมีปัญหาแน่ ๆ จึงไม่สนใจภำพลักษณ์ภายนอก แคะหูของตัวเองอย่ำงแรงชายหนุ่มยังคงตอบสนองรวดเร็วกว่า“แม่นางรอสักครู่ ข้าจะไปนาผ้ำน้ำมันมาให้ท่านเดี๋ยวนี้”เฮ่อจือหร่านยกมือห้ำมเขำ“ไม่ต้องรีบหรอก ข้าซื้อของมากขนาดนี้ ไม่ทราบว่าร้ำนของท่านสามารถส่งของถึงที่ได้หรือไม่”
“ได้ ตราบใดที่อยู่ในเขตอาเภออวิ๋นหลาย ก็สามารถส่งของได้ทั้งหมด” ชายหนุ่มรีบรับปำ
