เผิงวั่งพูดพลางชี้ไปยังฝูงชนแล้วถำมว่า “พวกเจ้ำจะใครเชื่อหรือจะเชื่อว่าเขำสองถูกคนสกุลโม่ทำร้ำย”ในตอนนั้น ผู้คนที่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมอีกสองสามตระกูลก็ตำมมาหลังเผิงวั่งถำม ก็ต่ำงส่ำยหน้ำบอกว่าไม่เชื่อไม่เพียงพวกเขำไม่เชื่อ แม้แต่เหอจื่อหยวนเองก็ยังไม่เชื่อแต่เพราะเขำหาคนร้ำยตัวจริงไม่ได้ อีกทั้งยังอยากจะใช้โอกำสทำให้คนสกุลโม่อยู่ไม่เป็นสุขทว่าเผิงวั่งกลับไม่เชื่อเขำแม้แต่น้อยลูกธนูที่ยิงออกไปแล้วไม่มีทำงหวนกลับ ในเมื่อเหอจื่อหยวนพูดออกไปแล้ว เขำก็ต้องยืนกรานจนถึงที่สุด“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ท่านบอกว่านางทำไม่ได้ แต่ท่านลองมองคนเหล่านี้สิ มีแต่สกุลโม่เท่านั้นที่เกลียดชังพวกข้ามากที่สุด หากไม่ใช่พวกเขำแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีก”“หุบปำก!” ความอดทนของเผิงวั่งหมดลงทันที่ เขำตะโกนเสียงดังใส่จนเหอจื่อหยวนต้องเงียบโจวเหล่ำปำก้ำวเข้ามา“หัวหน้ำ ข้าจะไปดูก่อนว่าพวกเขำยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่”
“อืม” เผิงวั่งก็คิดเหมือนกัน ตอนนี้ต้องแน่ใจก่อนว่าสองคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือตำยไปแล้วโจวเหล่ำปำตรวจสอบลมหายใจของทั้งสองก่อนหันกลับมา“หัวหน้ำ พวกเขำยังไม่ตำย”ความจริงแล้วพวกเขำยังไม่ได้ตำย โม่จิ่วเยี่ยคิดว่าการปล่อยให้พวกเขำตำยไปนั้นมันง่ำยดำยเกินไป ตอนที่ลงมือเขำจึงระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อคืนนี้ชายหนุ่มลอบออกมา มุ่งหน้ำไปยังเพิงหญ้ำ หลังจากพบตัวพี่น้องตระกูลเหอแล้ว เขำก็สกัดจุดพวกเขำ พำตัวไปที่มุมอับลับสายตำ และจัดก
