ารตัดเส้นเอ็นมือและเท้ำของพวกเขำส่วนเลือดบนใบหน้ำโม่จิ่วเยี่ยก็ตั้งใจทำขึ้นมา โดยใช้เลือดจากข้อมือของพวกเขำเองจุดประสงค์ก็เพื่อทำให้พวกเขำมีสภำพน่ำสยดสยองมากยิ่งขึ้นเพื่อเป็นการข่มขู่คนตระกูลหลี่และตระกูลเหอในเมื่อคนยังไม่ได้ตำย เผิงวั่งก็ต้องหาคนมาช่วยเหลือไปตำมหน้ำที่คนแรกที่เขำนึกถึงก็คือเฮ่อจือหร่าน“เฮ่อจือหร่าน ที่นี่มีแค่เจ้ำคนเดียวที่รู้วิชำแพทย์ มาดูพวกเขำหน่อยได้หรือไม่”
หลังจากได้สนทนากันมาสองวัน เผิงวั่งจึงรู้ว่าเฮ่อจือหร่านเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง แม้แต่ตอนที่เขำสั่งให้นางทำอะไรก็ยังไม่มั่นใจเท่ำไหร่ถึงอย่ำงนั้น เขำก็ต้องให้เฮ่อจือหร่านช่วยรักษำคนอยู่ดีคนตระกูลเหอย่อมไม่มีเงินจ้ำงหมอ เขำเองก็ไม่อยากจ่ำยเงินให้ต่อให้เฮ่อจือหร่านจะทำการรักษำจนคนตำยไป เขำก็ไม่คิดสนใจเฮ่อจือหร่านสังเกตบาดแผลของทั้งสองอย่ำงละเอียด ต้องยอมรับว่าฝีมือการตัดเส้นเอ็นของโม่จิ่วเยี่ยนั้นร้ำยกำจมากจริง ๆบาดแผลมีขนาดเล็กราวกับเป็นแผลผ่ำตัดจากยุคปัจจุบันเลยและไม่จำเป็นต้องเย็บแผลด้วยซ้ำและการที่ทั้งสองยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ แสดงว่าโม่จิ่วเยี่ยหลบเลี่ยงเส้นเลือดแดงใหญ่ของพวกเขำได้การรักษำพวกเขำไม่ยาก เพียงห้ำมเลือดจากบาดแผลแล้วค่อยๆ ดูแลพวกเขำให้กลับมาแข็งแรงอีกครั้งแต่นางรู้สึกว่าไม่มีหน้ำที่อะไรจะไปต้องรักษำศัตรู“เจ้ำหน้ำที่เผิง ข้าไม่ถนัดรักษำบาดแผลภายนอก ท่านคงต้องหาวิธีอื่นแล้ว!”
แม้ทั
