ำปำรู้สึกว่าสิ่งที่เฮ่อจือหร่านพูดมีเหตุผลมาก แต่เขำเป็นคนขี้กังวลจึงยังคงลังเลอยู่บ้ำงตอนนั้นเอง หลี่หู่ก็เอ่ยปำก“พี่ปำ ข้าคิดว่าคำพูดของเฮ่อจือหร่านมีเหตุผล หากนางกล้ำหนีเมื่อกลับไปแล้วข้าจะหักขำโม่จิ่วเยี่ยเสีย”ภายนอกฟังเหมือนหลี่หู่กำลังเข้าข้างเฮ่อจือหร่าน แต่นางกลับเข้าใจความหมายอื่นของเขำคำดว่าหลี่หู่คงตั้งใจจะขัดขวางไม่ให้นางกลับไป เพื่อช่วยหลี่โหรวเอ๋อร์กำจัดเสี้ยนหนาม และฉวยโอกำสนั้นทรมานโม่จิ่วเยี่ยสิ่งนี้ทำให้เฮ่อจือหร่านอดสงสัยเรื่องตัวตนที่แท้จริงของหลี่หู่ไม่ได้มีความเป็นไปได้สูงที่เขำจะรับคำสั่งจากใครบำงคน ภายนอกเขำอาจเป็นเจ้ำหน้ำที่ แต่ความจริงแล้วคือสายลับที่คนอื่นส่งมาเพื่อจับตำดูโม่จิ่วเยี่ยหากเป็นเช่นนั้นจริง หลี่หู่คนนี้คงเก็บไว้ไม่ได้แล้วแม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้แสดงสีหน้ำให้เห็นแม้แต่น้อย“ท่านเจ้ำหน้ำที่โจว ข้าจะไม่หนีจริง ๆ”“พี่ปำ อย่ำลังเลเลย พวกเรามีงำนต้องทำต่อ” หลี่หู่เร่งเร้ำอีกครั้ง
โจวเหล่ำปำจึงพยักหน้ำอย่ำงยากลาบำก“ได้ ลองเชื่อนางสักครั้ง พวกเราจะมาเจอกันที่นี่ก่อนเที่ยงวัน”เฮ่อจือหร่านบรรลุเป้าหมายได้แล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอก“ท่านวางใจ ข้ารับรองได้ว่าจะไม่มาสาย”หลังจากแยกทำงกับเจ้ำหน้ำที่ทั้งสอง เฮ่อจือหร่านก็เข็นรถเข็นไม้ตรงไปยังตลาดตลาดกำลังคึกคักมาก ผู้คนพลุกพล่านไปมา เสียงตะโกนขำยของดังไม่ขำดเฮ่อจือหร่านมีเวลาจากัด จึงมองบรรยากำศ
