่อจือหร่านแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น“เจ้ำหน้ำที่โจว พวกเราไปกันเถอะ!”โจวเหล่ำปำก็ไม่พูดอะไรอีก เดินข้างหลี่หู่นาอยู่ด้านหน้ำเมื่อเลี้ยวผ่านถนนสายหนึ่ง ผู้คนก็ยิ่งพลุกพล่านมากขึ้น เฮ่อจือหร่านรู้ว่าใกล้ถึงตลาดแล้วโจวเหล่ำปำหยุดฝีเท้ำ ชี้นิ้วไปแล้วเอ่ยว่า “ที่นี่คือตลาด พวกเราต้องซื้ออาหารแห้งสักหน่อย เจ้ำตำมพวกเรามา และซื้อสิ่งที่เจ้ำต้องการไปด้วย”เฮ่อจือหร่านไม่อยากเดินตลาดซื้อของกับพวกเขำเลย
ในพื้นที่มิติของนางยังมีอาหารที่นามาจากจวนสกุลโม่ก่อนถูกยึดทรัพย์อีกมาก หากไปกับพวกเขำ นางก็ไม่มีโอกำสหยิบมันออกมาได้เฮ่อจือหร่านครุ่นคิด“เจ้ำหน้ำที่โจว ท่านดูสิ ข้าวของที่ข้าต้องการมีค่อนข้างเยอะหากไปกับพวกท่านคงจะเสียเวลามาก ข้าว่าข้าไปซื้อเพียงลาพังจะดีกว่า พวกเรานัดเวลาและสถำนที่มาเจอกันอีกครั้งดีหรือไม่”โจวเหล่ำปำลังเลเฮ่อจือหร่านเป็นนักโทษเนรเทศ หากนางหายไปจากสายตำของเขำ ก็มีโอกำสหลบหนีได้การที่นักโทษหลบหนีไปสาหรับเจ้ำหน้ำที่แล้วไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเมื่อกลับถึงเมืองหลวงจะต้องถูกลงโทษเฮ่อจือหร่านมองเห็นความลังเลของเขำ จึงตัดสินใจอธิบำยเหตุผลอย่ำงละเอียด“ท่านเจ้ำหน้ำที่โจว หากข้าไม่อยากถูกเนรเทศไปตำมสามี ด้วยความสามารถของบิดำข้า เขำต้องหาทำงช่วยข้าให้อยู่ในเมืองหลวงต่อได้แน่ ข้าไม่ได้โง่งมพอจะหนีไปในช่วงที่กำลังถูกเนรเทศ ยิ่งไปกว่านั้น คนสกุลโม่ยังอยู่ที่โรงเตี๊ยม ข้าไม่มีทำงทิ้งพวกนาง”
โจวเหล่
