ำด้วยหรือ?ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงสรุปได้ว่า โม่จิ่วเยี่ยต้องไปทำเรื่องอะไรบำงอย่ำงแน่นอนด้วยความสงสัย นางลุกขึ้นตำมเขำออกไปโม่จิ่วเยี่ยก้ำวออกจากประตูพลางสังเกตรอบข้างอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นใช้วิชำตัวเบำทะยานไปทำงด้านหลังโรงเตี๊ยมเฮ่อจือหร่านไม่สามารถใช้วิชำตัวเบำได้ นางเห็นเงำร่ำงของโม่จิ่วเยี่ยหายลับไปจากสายตำ จึงจำใจต้องเดินกลับมาที่ห้องพักในตอนนี้ นางไม่ได้รู้สึกง่วงนอนอีก คิดเพียงว่าโม่จิ่วเยี่ยออกไปทำอะไรเวลาผ่านไปราวหนึ่งก้ำนธูป ชายหนุ่มก็กลับมา เขำค่อย ๆ นอนลงข้างเตียงเฮ่อจือหร่านรู้สึกตื่นตัว ส่วนโม่จิ่วเยี่ยกลับสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งกว่าเขำสามารถรับรู้ได้จากลมหายใจของเฮ่อจือหร่านว่าตอนนี้นางยังไม่หลับ“ข้าไปแก้แค้นให้เจ้ำมา”
“อย่ำบอกนะว่าท่านไปจัดการพี่น้องตระกูลเหอ?” เฮ่อจือหร่านตกใจมากผู้ชายคนนี้ช่ำงเป็นคนที่…ค่อนข้างหวงแหนคนจริง ๆนางเอาคืนพี่น้องตระกูลเหอไปแล้ว แต่เขำยังจะไปแก้แค้นให้อีก…“ผู้ใดที่กล้ำมารังแกเจ้ำ ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขำรอดไปแน่”เฮ่อจือหร่านสงสัยว่าโม่จิ่วเยี่ยไปแก้แค้นแทนนางอย่ำงไร“ท่านทำอะไรพวกเขำ”โม่จิ่วเยี่ยมีทำท่ำลึกลับ “พรุ่งนี้เช้ำเจ้ำจะรู้เอง น่ำเสียดำยที่ข้าไม่เห็นหลี่โหรวเอ๋อร์ในกลุ่มตระกูลหลี่ วันนี้ถือว่านางโชคดี”“ท่านคิดจะทุบตีสตรีด้วยหรือ” เฮ่อจือหร่านได้ยินชื่อหลี่โหรวเอ๋อร์แล้ว พลันรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที่“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าคิดจะลงมือกับสตรีเช่นกัน
