อร์แกล้งร้องครวญครางอย่ำงเจ็บปวดแต่ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะมาหากันเร็วขนาดนี้เฮ่อจือหร่านไม่ใช่พวกชอบทำลายความสุขของผู้อื่น จึงรีบวิ่งไปตักน้ำในห้องครัว แล้วถือกลับมาล้ำงหน้ำล้ำงมืออย่ำงลวก ๆ ก่อนจะเตรียมตัวเข้านอนโม่จิ่วเยี่ยยังนอนอยู่บนเตียง ส่วนนางเลือกจะนอนบนพื้นชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็รีบพลิกตัวลงจากเตียง“เจ้ำนอนเตียงเถอะ ข้าจะนอนบนพื้นเอง”
“พื้นมันเย็น ร่างกายท่านยังบาดเจ็บอยู่ ข้านอนพื้นได้”“ไม่ได้ เจ้ำนอนบนเตียงเถอะ”เฮ่อจือหร่านเห็นเขำยังยืนกราน แต่เพราะไม่อาจปล่อยให้ผู้บาดเจ็บนอนบนพื้นได้ จึงเสนอว่า“เช่นนั้นพวกเรานอนเตียงเดียวกัน แค่เว้นระยะห่ำงตรงกลางไว้ก็พอ”“ได้ เจ้ำนอนด้านใน ส่วนข้าจะนอนด้านนอก รับรองว่าจะไม่แตะต้องเจ้ำ” แม้โม่จิ่วเยี่ยจะหน้ำแดงเล็กน้อย แต่เมื่อเผชิญหน้ำกับภรรยาของตนเอง เขำย่อมไม่สามารถเขินอายไปตลอดชีวิตเฮ่อจือหร่านขยับตัวปีนไปนอนด้านในสุดของเตียง แล้วดึงผ้ำห่มคลุมตัวโม่จิ่วเยี่ยนอนชิดขอบเตียง เหลือพื้นที่ตรงกลางระหว่างพวกเขำไว้เฮ่อจือหร่านเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน จึงหลับไปอย่ำงรวดเร็วแต่นางมักจะนอนหลับ ๆ ตื้นๆ อยู่แล้วในความรู้สึกอันเลือนราง นางรู้สึกได้ถึงการขยับบนเตียงนางลืมตำขึ้นมอง เห็นโม่จิ่วเยี่ยลุกขึ้น ทั้งยังจัดเสื้อผ้ำให้เรียบร้อย ก่อนจะผลักประตูออกไป
หากเขำไม่ได้จัดเสื้อผ้ำเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านคงคิดว่าเขำไปเข้าห้องน้ำแต่ไปเข้าห้องน้ำยังจะต้องจัดเสื้อผ้
