เดิมทีจำงชิงก็รีบร้อนอยากทำนอาหารอร่อย ๆ ต่ออยู่แล้ว เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงำนขออาสา เขำจึงส่งตัวหลี่โหรวเอ๋อร์ให้อีกฝ่ำยทันที่“หลี่หู่ เจ้ำอย่ำทำผิดพลาดเหมือนเดิม คนเช่นนี้ต้องทำให้นางได้ลิ้มรสความยากลาบำกบ้ำง”หลี่หู่ยิ้มแป้นโบกมือไปมา “เจ้ำวางใจได้! ข้ารับรองว่าจะไม่ปล่อยให้นางหลุดมือไปแน่นอน”จำงชิงหันกลับไป เตะสองพี่น้องตระกูลเหอแรง ๆ คนละที่“ไสหัวไป ถ้ำกล้ำหาเรื่องมาให้อีก ระวังพวกเจ้ำจะถูกแส้ข้าลงโทษ”พี่น้องตระกูลเหอยังคงมึนงงอยู่ หลี่โหรวเอ๋อร์มาเป็นพยานให้พวกเขำแล้ว ย่อมทำให้เฮ่อจือหร่านอับอายขำยหน้ำ แต่ทำไมถึงจบลงเช่นนี้ได้?ไม่เพียงเฮ่อจือหร่านไม่เป็นอะไร แต่หลี่โหรวเอ๋อร์ที่ช่วยมาเป็นพยานให้ กลับถูกลากตัวไปโบยอีกต่ำงหากพี่น้องทั้งสองถูกคนพยุงออกไปด้วยความสับสน ส่วนเฮ่อจือหร่านที่เห็นท่ำไม่ดีก็ขอตัวออกไปนางกำลังเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหลี่หู่ลากหลี่โหรวเอ๋อร์ไปยังมุมห้อง
ส่วนพวกเขำจะทำอะไรกัน นั่นไม่ใช่เรื่องของนางนางเดินออกไปได้ไม่กี่ก้ำว ก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของหลี่โหรวเอ๋อร์ชัดเจนมากว่าเป็นการแสร้งทำทั้งนั้น…ทว่าเรื่องก็ไม่เกี่ยวกับตัวเอง นางขี้เกียจจะไปเปิดโปงพวกเขำยิ่งไปกว่านั้น การไปเอาเรื่องกับเจ้ำหน้ำที่ด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนั้นย่อมไม่คุ้มค่ำ หากอยากให้หลี่โหรวเอ๋อร์เจ็บตัว นางยังมีวิธีอีกมาก อย่ำงน้อยก็ครั้งนี้ด้วยเมื่อกลับมาที่ห้องพักของสกุลโม่ พี่สะใภ้ทั้งหลายต่ำง
