ใภ้เก้ำ ต่อไปนี้ข้าจะติดตำมท่านเพื่อเรียนรู้ทักษะเหล่านี้ทั้งหมดให้ได้เลย”เฮ่อจือหร่านมองน้องสาวตัวน้อยที่มีใบหน้ำไร้เดียงสา พลางลูบศีรษะยุ่งเหยิงของนาง“ได้ หากหานเยี่ยอยากเรียน พี่สะใภ้เก้ำจะสอนเจ้ำเอง”โม่จิ่วเยี่ยทำนอาหารอยู่ในห้องของตัวเอง
ความรู้สึกแรกของเขำคืออาหารเหล่านี้ต้องเป็นฝีมือเฮ่อจือหร่านแน่นอนพี่สะใภ้คนอื่น ๆ ในบ้ำนไม่มีทักษะเช่นนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้สึกว่าตนกำลังโชคดีอยู่หรือไม่ มุมปำกโม่จิ่วเยี่ยพลันโค้งขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวฮูหยินผู้เฒ่ำสั่งให้ทุกคนหยิบตะเกียบพวกนางรู้สึกว่าอาหารในวันนี้อร่อยเป็นพิเศษ อาจเพราะไม่ได้ทำนอะไรดี ๆ มาสองวันแล้วอาหารสี่จำนน้ำแกงหนึ่งอย่ำงตักจนเต็มภำชนะ ถูกพวกนางทำนกันจนแทบไม่เหลือฝ่ำยเจ้ำหน้ำที่ล้วนไม่ต่ำงกัน พวกเขำรู้สึกว่าอาหารที่เฮ่อจือหร่านทำนั้นอร่อยยิ่งกว่าร้ำนอาหารในเมืองหลวงเสียอีกโดยเฉพำะหมูตุ๋นถั่วฝักยาว มีไขมันแต่ไม่เลี่ยน ทำให้คนกินรู้สึกติดใจขณะเหล่ำเจ้ำหน้ำที่กำลังแย่งตักอาหารใส่ชำมของตัวเอง เหอหมิงกับเหอเลี่ยงก็พยุงเดินเข้ามาผู้มาใหม่คุกเข่ำลงต่อหน้ำเจ้ำหน้ำที่ทันที่“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่พวกข้าพี่น้องด้วยเถอะ!”
เผิงวั่งเห็นพวกเขำเข้ามา สีหน้ำก็มืดครึ้มทันที่“เกิดอะไรขึ้น?”เหอหมิงรีบเดินไปข้างหน้ำ “ท่านเจ้ำหน้ำที่ เฮ่อจือหร่านอาศัยการที่ท่านปกป้องนาง ทำร้ำยพวกเราจนเป็นแบบนี้”พูดพลางเขำก็เปิดเสื้อ เผ
