ดูมืดมนและอับชื้นหากเป็นการเช่ำห้องพักตำมปกติ คำดว่าเงินเพียงร้อยแปดสิบเหวินก็สามารถพักอยู่ได้หนึ่งคืนแล้ว และหวังว่าจะไม่เจอลูกค้ำจอมจู้จี้ไม่เช่นนั้นคนอื่นคงบ่นไม่ชอบใจ
อย่ำงไรก็ตำม เฮ่อจือหร่านเข้าใจหลักการที่ว่าสถำนการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกัน แม้ว่าสภำพแวดล้อมในห้องจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยนางช่วยจัดเตียงให้โม่จิ่วเยี่ยอย่ำงง่ำย ๆ เพื่อให้เขำนอนพักผ่อนจากนั้นจึงหันหลังเดินออกจากห้องไปทุกคนกินปลาย่ำงไปเมื่อตอนเที่ยง แต่หลังจากเดินทำงมาตลอดทั้งบ่ำย ตอนนี้ก็เริ่มหิวกันแล้วในที่สุดก็ได้เข้าพักที่โรงเตี๊ยม นางจะต้องใช้ประโยชน์จากสิ่งอานวยความสะดวกของที่นี่ให้ได้ห้องพักสิบคนของฮูหยินผู้เฒ่ำและสตรีคนอื่นนั้นสภำพย ่ำแย่กว่าไม่ต้องพูดถึงกลิ่นอับชื้นภายในห้อง สิ่งทั้งหมดมีเพียงเตียงนอนยาวหนึ่งเตียง หมอนสกปรกจนเห็นคราบและผ้ำห่มผ้ำฝ้ำยสองสามผืนที่แยกแยะสีไม่ออกฮูหยินผู้เฒ่ำเป็นคนรู้จักปรับตัว เมื่อเห็นลูกสะใภ้และบุตรสาวต่ำงขมวดคิ้ว นางจึงเอ่ยเตือนพวกนาง“นึกถึงเมื่อคืนที่พวกเราต้องนอนกลางแจ้งสิ การได้พักที่นี่ควรจะพอใจแล้ว”“ท่านแม่ พวกเราเข้าใจ จะไม่เอ่ยปำกบ่นแน่นอนเจ้ำค่ะ”
เฮ่อจือหร่านมาถึงห้องพักสิบคนนั้นพอดี สิ่งแรกที่เห็นคือฮูหยินผู้เฒ่ำกำลังสั่งสอนพวกนางอยู่แม้ว่าตั้งใจจะทำอาหารเย็นให้ทุกคน แต่นางคิดว่าจำเป็นต้องปรึกษำกับผู้อาวุโส และต้องการความช่วยเหลือจากบรรดำพี่สะใภ้ด้ว
