ย“ท่านแม่ ข้าคิดจะไปพูดกับเถ้ำแก่โรงเตี๊ยม ขอยืมห้องครัวของพวกเขำ เพื่อทำอาหารเย็นให้ทุกคนทำนสักหน่อย”เมื่อได้ยินเรื่องทำอาหารเย็น แววตำของพี่สะใภ้ทั้งหลายก็ส่องประกำยทันที่สะใภ้ใหญ่มีฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยมที่สุด นางจึงรีบเอ่ยอาสาสมัคร“น้องสะใภ้เก้ำ ข้าช่วยเจ้ำได้นะ”สะใภ้ห้ำก็เดินเข้ามา “ข้าก็ทำได้เหมือนกัน”พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ทำอาหารไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ขันอาสาจะไปช่วยเป็นลูกมือเมื่อเห็นครอบครัวใหญ่สามัคคีกลมเกลียวกันเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านเริ่มคิดนางมีโชคดีในโชคร้ำยบ้ำงแล้ว
ถึงแม้จะทะลุมิติมาอยู่ในโลกอื่นอย่ำงไร้สาเหตุ ต้องเผชิญกับการเนรเทศอย่ำงยากลาบำก แต่ก็ได้พบครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรักมากมายขนาดนี้ นับว่าสิ่งที่นางได้รับมามากเกินจะกล่าวแล้ว“พี่สะใภ้ทั้งหลาย นี่เป็นแค่ความคิดของข้าเท่านั้น ยังต้องไปพูดกับเถ้ำแก่โรงเตี๊ยมก่อน จะทำสาเร็จหรือไม่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ อีกอย่ำงพวกเราอยู่ในสถำนการณ์เช่นนี้ คงไม่สามารถกินอาหารมื้อใหญ่ได้มีคนมาช่วยแค่สองคนก็พอแล้ว”หลังฟังนางพูดจบแล้ว ทุกคนก็มองไปยังพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้ห้ำเพราะทั้งสองคนค่อนข้างถนัดเรื่องการทำอาหาร พวกนางจึงไม่อยากไปก่อความวุ่นวายเฮ่อจือหร่านบอกความคิดของตนเสร็จแล้ว จึงออกไปพูดกับเถ้ำแก่แน่นอนว่าก่อนนางจะไปพูดคุย ก็ยังต้องไปทักทำยพวกเจ้ำหน้ำที่ก่อนเฮ่อจือหร่านไปหาเผิงวั่งเขำเคยกินปลาย่ำงของเฮ่อจือหร่านมาก่อน ย่อมเดำได้ว่าฝีมือของ
