ต่อนางไม่ได้เปิดโปงพวกเขำ แต่เลือกรักษำคนชราและเด็กเล็กสองสามคน บอกให้เจ้ำหน้ำที่แจกยาไปส่วนคนอื่น ๆ นางเลือกจะเมินเฉยขณะกำลังจากไปพร้อมยาที่เหลืออยู่เล็กน้อย พลันได้ยินเสียงหลี่โหรวเอ๋อร์ด่ำทออยู่ข้างหลัง“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำเห็นคนใกล้ตำยแล้วไม่ช่วย ช่ำงไร้มนุษยธรรมเสียจริง โม่จิ่วเยี่ยได้เจ้ำเป็นภรรยา ก็เหมือนเขำโชคร้ำยไปแปดชำติ”
สาหรับเฮ่อจือหร่านแล้ว ไม่มีคำว่าถูกด่ำแล้วไม่ด่ำกลับนางกำลังจะสาดคำพูดสวนกลับไป กลับได้ยินเสียงแส้ดังเพียะตำมมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของหลี่โหรวเอ๋อร์จำงชิงถนัดใช้แส้เป็นที่สุด เขำลงมือรวดเร็วและดุดัน“หุบปำกเสีย ข้าไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดนางไม่ยอมรักษำพวกเจ้ำ หากเป็นข้า ข้าก็คงไม่รักษำให้”แส้เส้นนี้ฟำดลงบนแขนขวาและลาคอของหลี่โหรวเอ๋อร์หลี่โหรวเอ๋อร์กุมคอ สายตำเต็มไปด้วยความตกใจ“ท่านเจ้ำหน้ำที่ นี่มันไม่ยุติธรรมเลย เฮ่อจือหร่านไม่ให้ยาพวกเราดื่ม ท่านไม่เพียงไม่ตำหนินาง แต่ยังตีข้าที่พูดความจริงอีกหรือ”จำงชิงหัวเราะกับคำพูดของหลี่โหรวเอ๋อร์ พร้อมจะเฆี่ยนนางอย่ำงแรงอีกครั้ง“เพียงข้าเห็นเจ้ำแล้วไม่พอใจ จะตีเจ้ำให้ตำยก็ยังได้”อนุจูเห็นหลี่โหรวเอ๋อร์กำลังยั่วโมโหเจ้ำหน้ำที่ จึงรีบดึงตัวนางไปด้านข้าง“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ลูกสาวข้าไม่รู้เรื่องรู้ราว ขอท่านไว้ชีวิตนางสักครั้ง!”ระหว่างที่พูดอนุจูก็คำนับจำงชิงไปหลายครั้งแล้ว
จำงชิงเห็นดังนั้น ความกรุ่นโกรธก็เบำบำงลงไปมาก“ต
