่อไปจงระวังคำพูดให้ดี หากข้าได้ยินนางพูดจำเหลวไหลอีกจะไม่ใช่แค่การเฆี่ยนตีสองครั้ง”แม้เมื่อครู่หลี่โหรวเอ๋อร์จะไม่พอใจเฮ่อจือหร่าน จนเอ่ยปำกไม่สนใจอะไรต่อหน้ำเจ้ำหน้ำที่ตอนนี้สติเริ่มกลับมาแล้ว นางรู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆแต่ความเกลียดชังที่มีต่อเฮ่อจือหร่านก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นนางนั่งคุกเข่ำอยู่ด้านหลังอนุจู สะอื้นเสียงเบำพลางวางแผนว่าควรทำอย่ำงไรจึงจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่ำงสบำยระหว่างถูกเนรเทศหลี่เหลียงมองบุตรสาวซึ่งมักรู้จักกำลเทศะที่สุดกลายเป็นแบบนี้ก็รู้สึกปวดหัวยิ่งนักโชคดีที่อนุจูมีสติและรีบกล่าวขอโทษพวกเขำได้ทันเวลามิฉะนั้น ด้วยนิสัยของเจ้ำหน้ำที่เหล่านี้ ไม่แน่ว่าระหว่างทำงจะไม่หาเรื่องกับตระกูลหลี่ของพวกเขำเมื่อเห็นเจ้ำหน้ำที่กับเฮ่อจือหร่านเดินจากไป หลี่เหลียงจ้องมองไปยังหลี่โหรวเอ๋อร์ด้วยสายตำดุดัน“ครั้งนี้หากมีคนอื่นอยู่ด้วย เจ้ำก็ทำตัวเป็นคนใบ้ไปเสีย”“ท่านพ่อ…” หลี่โหรวเอ๋อร์มองหลี่เหลียงอย่ำงน้อยใจ นางยังอยากอธิบำยอะไรต่อ แต่ถูกอีกฝ่ำยห้ำมปราบไว้
“ตอนนี้เจ้ำหุบปำกเสีย!”หลี่โหรวเอ๋อร์เงียบลงทันที่ ซุกตัวซบอยู่ในอ้อมกอดของอนุจูสะอื้นไห้ต่อไปเฮ่อจือหร่านมองน้ำยาที่เหลืออยู่ในหม้อเหล็ก ก่อนแจกจ่ำยให้คนตระกูลฟำงที่ไม่ได้เป็นโรคลมแดดทั้งหมด ซึ่งมันจะช่วยป้องกันได้นางต้องการให้คนเหล่านี้เห็นว่า การเป็นศัตรูกับสกุลโม่นั้นไร้ประโยชน์เพียงใดยาที่เหลือ นางยอมให้คนที่มีแรงดื่ม มากกว่าจะ
