ม้ว่าจะดื่มยาที่เฮ่อจือหร่านมอบให้และอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่ร่างกายก็ยังอ่อนแออยู่บ้ำงหากได้พักผ่อนอย่ำงเต็มที่ เชื่อว่าคงจะฟื้นตัวได้เร็วขึ้นโจวเหล่ำปำหันไปมองทุกคน“ใครอยากได้ห้องพักสิบคน จ่ำยหนึ่งตำลึง ห้องพักสองคน ห้ำตำลึง หากไม่มีเงิน ก็ไปนอนที่เพิงในลานของโรงเตี๊ยม”ได้ยินดังนั้น เฮ่อจือหร่านก็บ่นอุบอิบในใจ ราคำแบบนี้ชัดเจนแล้วว่าอีกฝ่ำยคิดจะปล้นพวกนางแต่หลังจากคิดอย่ำงถี่ถ้วน นางก็เข้าใจได้ เจ้ำหน้ำที่พวกนี้ต่ำงหวังพึ่งการขูดรีดเพื่อให้มีเงินทองทั้งนั้น แล้วจะปล่อยโอกำสเช่นนี้ไปได้อย่ำงไร?ส่วนคนอื่น ๆ อีกสองสามตระกูลก็ส่งเสียงถอนหายใจออกมา“ท่านเจ้ำหน้ำที่ พวกเราไม่มีเงินจริง ๆ นะ!”“ใช่แล้วท่านเจ้ำหน้ำที่ ได้โปรดเมตตำพวกเราด้วยเถอะ อย่ำให้พวกเราต้องไปนอนข้างนอกเลย”“ท่านเจ้ำหน้ำที่ช่วยเห็นใจพวกเราหน่อยเถอะ ขอให้พวกเรานอนในห้องพักยี่สิบคนก็ยังดี…”โจวเหล่ำปำไม่อดทนฟัง เขำโบกมือ
“พวกเจ้ำอย่ำพูดมากให้วุ่นวาย ใครมีเงินก็จ่ำยมา หากไม่มีก็ไปนอนเพิงหญ้ำอยู่ด้านนอก”สะใภ้สามรีบหยิบเศษเงินเล็กน้อยออกจากอกเสื้อ เดินมาใกล้ ๆฮูหยินผู้เฒ่ำและเฮ่อจือหร่าน“ท่านแม่ น้องสะใภ้เก้ำ พวกเรามีสิบสองคน ข้าคิดว่าจะจ่ำยห้องพักสิบคนหนึ่งห้องกับห้องพักสองคนหนึ่งห้อง พวกท่านคิดว่าอย่ำงไรดี”ฮูหยินผู้เฒ่ำพอใจกับการจัดการของลูกสะใภ้สามมาก“อืม แบบนี้ก็ดีมาก ให้จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านอยู่ห้องพักสองคนส่วนพวกเราที่
