เมื่อถูกอีกฝ่ำยพูดแบบนี้ ฮูหยินฟำงก็รู้ทันทีว่าคำพูดของนางเมื่อครู่ไม่เหมาะสมนัก“เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ขอฮูหยินผู้เฒ่ำอย่ำได้ถือโทษ”เพราะรู้ดีว่าฮูหยินฟำงมาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อขอโทษเท่านั้น แต่อีกฝ่ำยก็ไม่ได้บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงฮูหยินผู้เฒ่ำจึงตัดสินใจส่งแขก“ฮูหยินฟำง ข้าเข้าใจความรู้สึกคนตระกูลฟำง ข้ารับคำขอโทษของเจ้ำแล้ว หากไม่มีธุระอื่นก็กลับไปเถอะ เกรงว่าพวกเราอาจถูกเจ้ำหน้ำที่ตำหนิ”ฮูหยินฟำงเห็นฮูหยินผู้เฒ่ำเริ่มไล่ตนก็ไม่ปิดบังอีกต่อไปนางค่อย ๆ หยิบแหวนอัญมณีวงหนึ่งออกมาจากผมที่รวบไว้อย่ำงระมัดระวัง“ฮูหยินผู้เฒ่ำ ข้าอยากใช้แหวนวงนี้แลกปลาสักสองสามตัวได้หรือไม่”ฮูหยินฟำงพูดพลางชี้ไปยังที่พักของคนในตระกูล“บุตรชายคนเล็กของข้าเห็นพวกท่านกินปลาย่ำง แล้วอยากกินจนร้องไห้ ข้าไม่มีทำงเลือกแล้วจริง ๆ จึงต้องมาขอร้องท่าน หวังว่าท่านจะช่วยเหลือได้บ้ำง”
ฮูหยินผู้เฒ่ำมองแหวนอัญมณีในมือของฮูหยินฟำง แล้วมองตำมทิศทำงที่นางชี้ไปมีเด็กชายตัวน้อยอายุราวแปดเก้ำขวบคนหนึ่งกำลังเช็ดน้ำตำอยู่“ปลาย่ำงเป็นของที่ลูกสะใภ้เก้ำข้าจับมา หากเจ้ำอยากแลก ก็ไปคุยกับนางเถอะ”เรื่องแบบนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ำรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจแทนลูกสะใภ้ไม่ได้ฮูหยินฟำงพูดคุยอย่ำงสุภำพสักพัก แล้วหันหลังเดินไปยังริมแม่น้ำประจวบเหมาะกับเฮ่อจือหร่านที่จับปลาได้มากและกำลังเดินขึ้นฝั่งนางเห็นฮูหยินฟำงคุยกับแม่สามีอยู่ก่อนหน้ำนี้ จึงเดำ
