ได้ว่าอีกฝ่ำยมาหาด้วยจุดประสงค์อะไรเฮ่อจือหร่านไม่ได้เริ่มสนทนาก่อน แต่ค่อย ๆ สวมถุงเท้ำและรองเท้ำอยู่ริมฝั่งเมื่อฮูหยินฟำงเข้ามาใกล้ จึงพยายามรักษำรอยยิ้มที่เหมาะสมไว้“เฮ่อ…สะใภ้เฮ่อ ข้าขอถำมเจ้ำหน่อยว่าใช้แหวนวงนี้แลกปลาสักสองสามตัวได้หรือไม่”เฮ่อจือหร่านมองแหวนวงนั้น อัญมณีสีแดงแวววาว ดูอย่ำงไรก็รู้ว่าเป็นของดี
ฮูหยินฟำงยอมลงทุนมากเพื่อแลกปลาแค่ไม่กี่ตัวพร้อมกันนั้นนางก็คำดเดำได้ว่า คนตระกูลฟำงไร้เงินทองติดตัวจริง ๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่นาแหวนมาแลกปลาไม่กี่ตัวเฮ่อจือหร่านไม่เกรงใจฮูหยินฟำง หยิบแหวนวงนั้นมาทันที่ก่อนชี้ไปยังปลาที่เพิ่งจับมา เอ่ยว่า “ปลาทั้งหมดอยู่ตรงนี้ ท่านเลือกตำมใจชอบได้เลย”ฮูหยินฟำงเห็นอีกฝ่ำยตกลงก็ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่ำ จากนั้นจึงย่อตัวลงไปหยิบปลาเฮ่อจือหร่านยืนมองอยู่ตรงนั้น นางอยากรู้ว่าฮูหยินฟำงจะเลือกปลาไปกี่ตัวฮูหยินฟำงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบปลามาห้ำตัว“ได้หรือไม่”ด้วยมูลค่ำของแหวนวงนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงปลาห้ำตัว กระทั่งห้ำร้อยตัวก็ไม่มากเกินไปแต่ฮูหยินฟำงไม่ใช่คนโลภ จึงเอาไปเพียงห้ำตัวเท่านั้นสิ่งนี้สร้ำงความประทับใจของเฮ่อจือหร่านที่มีต่อฮูหยินฟำงไม่เลว“ไม่มีปัญหา หากไม่พอ ท่านสามารถนาไปได้อีกสองสามตัว”
ฮูหยินฟำงส่ำยหน้ำ “ไม่แล้ว เท่านี้ข้าก็พอใจมาก”นางมองแหวนในมือเฮ่อจือหร่านอย่ำงอาลัย แล้วหันหลังเดินจากไปเพียงเห็นสายตำนั้น เฮ่อจือหร่านก็เข้าใจได้ว่าแหวนว
