งนี้สาคัญมากสาหรับฮูหยินฟำงดังนั้น นางจึงเดินตำมไปและเอ่ยกระซิบกับฮูหยินฟำง“เรื่องระหว่างพวกเราต้องมีความเข้าใจผิดแน่ ๆ หากต้องการจะสะสาง โปรดบอกท่านลุงฟำง ให้มาพบสามีข้าหลังตกเย็น เมื่อถึงเวลานั้น ทุกอย่ำงจะกระจ่ำงชัด”ฮูหยินฟำงพยักหน้ำจริงจัง “ได้ ข้าจะไปบอกเขำ”เฮ่อจือหร่านหันหลังกลับ ลอบเก็บแหวนวงนั้นเข้าไปในพื้นที่มิตินางคิดว่าหากในอนาคตสกุลโม่กับตระกูลฟำงสามารถเปลี่ยนจากศัตรูเป็นมิตรได้ นางก็สามารถคืนแหวนวงนี้ให้ฮูหยินฟำงได้อย่ำงสมบูรณ์เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้พี่สะใภ้ทั้งหลายยังคงทำความสะอาดปลาไนที่จับมาได้ เฮ่อจือหร่านทำตำมคำขอของเผิงวั่งย่ำงปลาสิบตัว แล้วมอบให้เขำทั้งหมดส่วนเผิงวั่งจะให้ใครกินก็เป็นเรื่องของเขำ
หลังจากกินปลาย่ำงแล้ว เห็นว่าถึงเวลาพอดี เผิงวั่งจึงสั่งให้เดินทำงต่อสองแรงงำนจากตระกูลเหอ ยังคงทำหน้ำเศร้ำหมองขณะลากเกวียนไม้อีกครั้งบ่ำยวันนี้อากำศยังคงร้อนระอุ โชคดีที่เฮ่อจือหร่านต้มยาสมุนไพรให้คนบำงส่วนดื่ม ทำให้พวกเขำรอดพ้นจากการเป็นโรคลมแดดคนสกุลโม่ ตระกูลเซี่ย และเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ต่ำงไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่ำงไรก็ตำม คนจากอีกสามตระกูลไม่โชคดีนักระหว่างเดินทำง มีคนเป็นลมแดดไปเรื่อย ๆในตอนแรก พวกเขำยังพอทนไหว ญำติของพวกเขำต่ำงแบกหามเพื่อตำมหลังขบวนได้ทันแต่เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนคนที่เป็นลมแดดก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น คนที่เหลืออยู่ก็ร่างกายแข็งแรงเพียงไม่กี่คน จึงไม่สามารถดูแล
