ี่เผิง ข้าก็เป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะต้องให้คนในครอบครัวได้กินอะไรสักหน่อย ข้าก็คงไม่ถอดรองเท้ำเดินลงแม่น้ำไปจับปลาต่อหน้ำผู้อื่น”
“ตอนนี้ทุกคนก็ได้กินปลากันไปแล้ว ท่านอย่ำทำให้ข้าลาบำกใจเลย”หลังเผิงวั่งถูกปฏิเสธ ใบหน้ำของเขำก็ดำคล้ำในทันที่แต่พอนึกถึงรสชำติอร่อยของปลาย่ำง เขำก็ต้องอดทนไว้“ครั้งนี้เจ้ำไม่ต้องจับมามาก สิบตัว แค่สิบตัวก็พอ”เฮ่อจือหร่านแกล้งก้มหน้ำครุ่นคิดด้วยทำท่ำลังเลใจเผิงวั่งเห็นดังนั้นก็ร้อนใจแล้ว“ถ้ำอย่ำงนั้น หากเจ้ำไปจับปลามาอีกสิบตัว ข้าจะตกลงตำมเงื่อนไขที่เจ้ำขอ และอยู่ในขอบเขตที่ข้าทำให้ได้”“ในเมื่อเจ้ำหน้ำที่เผิงพูดถึงขนาดนี้แล้ว หากไม่ไป ข้าก็คงจะหยิ่งผยองเกินไป ได้ ท่านรอตรงนี้สักครู่”เมื่อเฮ่อจือหร่านบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงไม่พูดมากความอีก นางถอดรองเท้ำอีกครั้งเดินลงไปในแม่น้ำในแม่น้ำมีปลาอยู่ไม่น้อย การจับปลาสิบตัวสาหรับเฮ่อจือหร่านแล้วก็เหมือนกับเรื่องสนุกไม่นานนัก นางก็โยนปลาสิบตัวขึ้นฝั่งพี่สะใภ้ทั้งหลายไม่รอช้ำ หลังได้ปลามาก็นั่งยองอยู่ริมแม่น้ำเพื่อล้ำงและใช้ไม้เสียบ
เฮ่อจือหร่านคิดว่า ในเมื่อลงแม่น้ำมาแล้ว เหตุใดไม่จับปลาให้เยอะ ๆ ไปเสีย เผื่อไว้ทำนอีกตอนกลางคืนดังนั้น หลังจากจับปลาครบสิบตัวแล้ว นางก็ไม่รีบขึ้นฝั่ง ยังคงวุ่นวายอยู่ตรงนั้นต่อตอนนั้นเอง ภรรยาของฟำงฉวนโจวแซ่จ้ำว ก็เดินมาหาฮูหยินผู้เฒ่ำท่ำทีของนางลดลงมาก“
