จนแทบอยากจะฆ่ำคนทิ้งได้เลยทีเดียวอีกด้าน ถึงแม้คนตระกูลฟำงจะมองเฮ่อจือหร่าน แต่สายตำของพวกเขำกลับไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังเหมือนตระกูลเหอและตระกูลหลี่เฮ่อจือหร่านสังเกตอย่ำงละเอียด พบว่าแววตำของพวกเขำจะฉำยแววร้องขอและไม่เต็มใจมากกว่าส่วนคนตระกูลเซี่ยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ก่อนหน้ำนี้เฮ่อจือหร่านช่วยชีวิตเซี่ยหลินเอาไว้ แล้ว และตอนนี้ยังให้สะใภ้รองส่งปลาย่ำงมาถึงสามตัวด้วยเหตุนี้ ความบาดหมางที่พวกเขำมีต่อสกุลโม่จึงเบำบำงลงไปอีกตระกูลฟำงกับตระกูลเซี่ยคงเหมือนกัน นั่นคือสามารถค่อย ๆ ละวางความเกลียดชังลงได้
แน่นอนว่า เรื่องนี้จำเป็นต้องให้โม่จิ่วเยี่ยออกหน้ำแก้ไขเองจะเหมาะสมที่สุดท้ำยที่สุดแล้ว ก็มีเพียงการเผชิญหน้ำกันโดยตรงเท่านั้นจึงจะอธิบำยได้อย่ำงกระจ่ำงแจ้งยิ่งขึ้นตอนนี้เฮ่อจือหร่านพอจะเข้าใจสถำนการณ์แล้ว นางจะหาโอกำสปรึกษำกับโม่จิ่วเยี่ยในภายหลังเพิ่งจะกินปลาย่ำงจนหมด นางก็ถูกเผิงวั่งเรียกตัวไป“เฮ่อจือหร่าน ฝีมือจับปลาของเจ้ำไม่เลวเลย ในเมื่อตอนนี้พวกเราก็หยุดพักแล้ว ไม่สู้ไปจับปลากลับมาอีกสักหน่อยเล่ำ”เฮ่อจือหร่านยิ้มเยาะ “เจ้ำหน้ำที่เผิงยังกินไม่อิ่มอีกหรือ”เมื่อถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ ใบหน้ำแก่ ๆ ของเผิงวั่งก็แดงก ่ำ“เอ่อ…เอาเป็นว่าเป็นเช่นนั้นแหละ!”ความจริงแล้ว ถึงแม้เผิงวั่งจะไม่พูด เฮ่อจือหร่านก็วางแผนไว้อยู่แล้วเพียงแต่ นางไม่อยากพลาดโอกำสที่จะทวงบุญคุณจากใครสักคน“เจ้ำหน้ำท
