สามตัวนี้ไปให้ท่านลุงเซี่ยทำนเถอะ”สะใภ้รองประหลาดใจมาก“น้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำพูดจริงหรือ”
เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางตอบ “แน่นอน ท่านลุงเซี่ยกับท่านป้ำอายุมากแล้ว ทั้งยังไม่ได้กินให้อิ่มมาสองวัน ปลาย่ำงจะช่วยบำรุงร่างกายพวกเขำ หลินเอ๋อร์เองก็ยังอ่อนแอ เขำต้องการอาหารบำรุงเช่นกัน”สะใภ้รองรู้สึกตื้นตันใจนัก“ดีจริง ๆ ข้าจะเอาไปให้พวกเขำเดี๋ยวนี้ ขอบคุณเจ้ำมากนะ”หลังสะใภ้รองวิ่งจากไปอย่ำงรวดเร็ว เฮ่อจือหร่านจึงหาที่ร่มนั่งพักและกินปลาย่ำงการกระทำนี้ทำให้นางถูกจ้องมองด้วยสายตำเกลียดชังอีกครั้งเฮ่อจือหร่านรับรู้ถึงสายตำเหล่านั้น นางไม่ได้เลือกจะเมินเฉยแต่เผชิญหน้ำกับพวกเขำทีละคนนางอยากรู้ว่าคนเหล่านี้เกลียดชังสกุลโม่มากเพียงใดกลุ่มแรกที่นางมองคือบุรุษจากตระกูลเหอสองคนที่ลากเกวียนให้พวกเขำจ้องมองมาเฮ่อจือหร่านอยู่เช่นกันปำกของพวกเขำขยับไม่หยุด ดูแล้วเหมือนกำลังด่ำทอบำงทีอาจเป็นเพราะพวกเขำเกรงกลัวเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ จึงไม่กล้ำส่งเสียงดังก็เป็นได้กระทั่งตำแหน่งที่นางนั่งอยู่ ก็ไม่ได้ยินเสียงของพวกเขำ
ตระกูลหลี่ก็ไม่น้อยหน้ำตระกูลเหอ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงเด็กหรือผู้ใหญ่ต่ำงจ้องมองเฮ่อจือหร่านด้วยแววตำโกรธเคืองโดยเฉพำะอย่ำงยิ่งหลี่โหรวเอ๋อร์ หากสายตำสามารถฆ่ำคนได้เฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าตนเองต้องตำยไปกี่รอบแล้วนางถือปลาย่ำงขึ้นสูงเล็กน้อยไปทำงหลี่โหรวเอ๋อร์ จากนั้นก็กัดลงไปอีกคำ การกระทำนี้ชวนให้น่ำหงุดหงิด
